Unha tarde de xullo que trouxo raios, tronos e manto branco á Mariña

Non foi unha tarde de domingo calquera na costa lucense. Mentres moitos veciños da Mariña se preparaban para cear ou descansar, o ceo decidiu cambiar o guión por completo. Raios, tronos e unha sarabiada que sorprendeu a propios e estraños convertéronse nos protagonistas absolutos da xornada.

As precipitacións, que nun principio poderían ter pasado por unha simple tormenta estival, tornáronse nun fenómeno máis intenso do habitual. En localidades como Foz, a sarabia cubriu rúas e terrazas, deixando unha estampa máis propia do inverno que dun mes de xullo. A imaxe, aínda que fugaz, foi o suficientemente impactante como para que moitos residentes compartisen vídeos e fotografías nas redes sociais.

Unha tormenta que non avisou

Quen viviu a escena en primeira persoa coincide no repentino do cambio. O ceo, que horas antes presentaba un aspecto tranquilo, escureceu con rapidez. Non foi necesario esperar moito para que os primeiros lóstregos iluminasen o horizonte. E tras eles, o estrondo. Un trono que retumbou con forza e que, para moitos, foi o preludio do que estaba por chegar.

O certo é que a sarabia non se fixo esperar. Comezou con pequenas pedras que pronto se converteron nunha cortina branca. En cuestión de minutos, o chan de Foz e doutras poboacións da comarca tinguiuse de branco. Unha capa delgada pero suficiente para que os máis pequenos saísen ás portas das súas casas, abraiados ante un espectáculo que, en pleno verán, resulta pouco frecuente.

A intensidade da sarabiada foi tal que nalgúns puntos chegou a acumularse sobre os vehículos aparcados. Os condutores que circulaban nese momento optaron por deterse ou reducir a velocidade ao mínimo. Difícil manter a calma cando a sarabia golpea con forza contra o parabrisas e apenas se distingue a estrada.

Foz, epicentro da sorpresa

Foz foi, sen dúbida, un dos puntos onde o fenómeno se deixou sentir con máis virulencia. A vila mariñá, afeita ás suaves brisas do Cantábrico, viviu unha tarde de contrastes. Mentres o mar permanecía en calma, o ceo descargaba toda a súa furia sobre o casco urbano e as parroquias próximas.

Non é menor o dato de que este tipo de tormentas, aínda que non son excepcionais na zona, adoitan producirse con menos frecuencia en plena canícula. A ninguén se lle escapa que o cambio climático está a alterar os patróns meteorolóxicos, e episodios como este parecen confirmar que os veráns galegos son cada vez máis imprevisibles.

Os servizos de emerxencia, pola súa banda, non tiveron que intervir de forma destacada. Afortunadamente, a sarabiada non provocou danos de consideración máis alá dalgún susto e pequenas incidencias en xardíns e hortas. Pero a imaxe das rúas abrancazadas quedou gravada na memoria de quen a presenciaron.

Un verán de contrastes

Cómpre lembrar que A Mariña xa vivira días de calor intenso nas semanas previas. As temperaturas, nalgúns casos, rozaron os trinta graos. De súpeto, todo cambiou. A sarabia e os tronos irromperon como un recordatorio de que, en Galicia, o tempo nunca termina de ser de todo previsible.

As redes sociais enchéronse de comentarios. Algúns, con humor, falaban de «un adianto do inverno». Outros, máis preocupados, sinalaban a rareza do fenómeno. Pero o certo é que a tormenta pasou case tan rápido como chegou. Minutos despois da sarabiada, o sol comezaba a abrirse paso entre as nubes, deixando tras de si unha paisaxe mollada e un aire máis fresco.

Aí está a clave do ocorrido: a fugacidade. Unha tormenta que durou o xusto para xerar asombro, pero que non deixou secuelas graves. En tempos nos que calquera fenómeno meteorolóxico pode converterse nunha catástrofe, esta vez a natureza limitouse a amosar o seu poder sen causar estragos.