Os últimos acontecementos relacionados con tarde en casa viardot xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Vendo próximo o final deste I Festival de Música de Sevilla, tocaba o turno dunha tarde na casa de Pauline Viardot ou, máis ben, do seu marido, o hispanista Louis Viardot.
Unha velada evocadora na casa Viardot
Por alí pasaron a flor e nata dos compositores españois fuxidos e os parisienses que se empaparon da cultura e da lingua española, aínda que só fose para poñerlle música aos textos utilizados, caso de Gounod ou Saint-Saëns. E esta velada -proposta ao principio do recital por estas tres artistas para que a tomásemos así- estaba preparada para evocar algunha daquelas tardes/noites na casa Viardot, evocando aquelas cancións, as súas cantantes, os seus acompañamentos ao piano, contando para iso coa acolledora acústica da sala Turina, que de tanto posuírla presente ás veces esquecemos que está aí, ofrecendo unha sensación de acollida, de familiaridade.
O primeiro contacto tivo lugar co ‘Dúo da caña e o bolero’ de Manuel García, nese especial homenaxe que, dun xeito ou outro, se lle está a dedicar durante todo o evento. E aí atopámonos con unhas voces estupendas, que ao elixir este dúo nada máis empezar nos soliviantaron polo encabalgamento dunha voz sobre a outra, moi pechado e imitativo desde o primeiro compás.
Xa alí apuntaban ambas prometedores rexistros e sobre todo unha gran claridade nos textos, que por certo puidemos gozar incluso nesas pezas que ocupaban toda a primeira parte dedicada á música española, e que en principio se poderían seguir, pero hai que recoñecer que non sempre era posible por completo.
E temos que lembralo outra vez: ¿Con Fagioli no Maestranza non tivemos sobretítulos e aquí, sen figuras de tanto nome e no modesto Turina, contamos con eles sobre textos en español? En fin, aínda a outra canción de García programada, ‘La flor del zurguén’, reafirmounos no coidado que poñían -neste caso a soprano soa- na intelixibilidade dos textos.
Homenaxe a compositores e repertorio
Naturalmente despois do sevillano García é lóxico que se continuase con Rossini, ao fin e ao cabo mantiveron unha amizade e admiración mutua desde que se coñeceron, como atestigua que García estreou o papel do Conde de Almaviva no seu estreo, por exemplo. A mezzo Mónica Redondo asumiu a ‘Canzonetta spagnuola’, e alí descubrimos o seu excelente e completo rexistro, a súa firmeza e a súa intensidade expansiva, mostrando unha amplitude de emisión, tanto na zona alta como na baixa.
Pero para dominar plenamente o estilo, debería articular un pouco mellor as axilidades. Completou este apartado ‘Rossini’ un encantador dúo, ‘Les amants de Séville’ no que Redondo luciu uns graves desahogados e ‘naturais’.
A Rossini encantáballe que as García cantasen as súas cancións: María Malibrán, a gran diva do seu tempo, e Pauline Viardot, cantante e compositora. Dela escoitamos precisamente a ‘Serenata a Rosina’, que nos achegou ao canto da soprano Elena Sancho, unha voz moi bonita, que controlaba mellor as articulacións dos melismas, ao tempo que mostraba un dominio dos agudos notable.
Sen saír de Viardot, a ‘Caña’ ofreceu a oportunidade de escoitar a Redondo no dominio do modo menor, que acaso lle vaia mellor para mostrar toda a súa expresividade. Hai qu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.