Vigo estrea un corredor ferroviario e marítimo que leva pezas de automoción ata Turquía

VIGO. A terminal ferroviaria de Guixar acolle dende este mércores unha nova ruta de transporte de mercadorías con destino a Turquía. A operadora Transglobal, filial de Grupo Dávila, pon en marcha unha liña que combina tren e barco para levar compoñentes de vehículos desde Vigo ata Bursa, onde o grupo Stellantis fabrica furgonetas xunto á compañía local Koç Holding na factoría de Tofas. Son máis de 4.000 quilómetros de percorrido, un corredor que reforza a vocación loxística do porto olívico.

De Guixar a Alacant sobre raís

O esquema do servizo é sinxelo sobre o papel, pero esixe precisión en cada elos. Na terminal viguesa de Guixar cárganse contedores con bens e equipos da automoción. Desde aí, a mercadoría viaxa en tren ata o porto de Alacant, na Comunitat Valenciana. Unha vez nos peiraos alacantinos, os contedores transbórdanse á frota da navaleira JSV Logistic, que completa a travesía marítima ata Turquía.

Non é un modelo novo, pero si unha configuración que gaña peso no transporte de longa distancia. Combinar raís e mar permite mover carga contenerizada entre extremos afastados de Europa sen depender exclusivamente da estrada, coa conseguinte redución de custos e emisións cando os volumes acompañan. A cifra fala por si só: 4.000 quilómetros de distancia entre orixe e destino.

A automoción, motor do tráfico portuario

Que o primeiro cliente desta ruta sexa o sector do automóbil non debería sorprender a ninguén en Vigo. A industria auxiliar da automoción move cada día pezas, equipos e compoñentes entre factorías e portos galegos, e a factoría de Tofas en Bursa, onde Stellantis produce furgonetas grazas a un acordo de colaboración con Koç Holding, necesita unha subministración regular e fiable de compoñentes. Aí está a chave da nova liña.

Convén lembrar que Transglobal xa operaba servizos ferroviarios no porto de Vigo, como mostran imaxes de arquivo dos seus trens nos peiraos olívicos. Estrear un corredor cara a Oriente Medio amplía o mapa de destinos accesibles desde a cidade e consolida a aposta pola terminal de Guixar como plataforma de mercadorías, non só de viaxeiros.

Que está en xogo para Vigo

Para unha cidade portuaria, cada nova liña regular de mercadorías é máis que un contrato de transporte: é infraestrutura que se amortiza, emprego que se mantén e un sinal ao mercado de que o corredor funciona. Demasiado a miúdo as terminais galegas dependeron de tráficos conxunturais. Unha ruta con destino a unha subministración industrial continua, como a dunha fábrica de automóbiles, ofrece algo máis valioso: demanda recorrente.

O arranque está previsto para este mesmo mércores, así que os primeiros contedores sairán de Guixar con dirección alacantina en cuestión de horas. A proba de fogo chegará despois, cando haxa que soster a cadencia de expedicións e demostrar que o transbordo en Alacant funciona coa fiabilidade que esixe unha cadea de subministración automobilística, onde un atraso pode deter unha liña de montaxe a milleiros de quilómetros.

Queda por ver se o servizo se asenta e se outros cargadores se suman a un corredor pensado, de inicio, para un único cliente industrial. Se a experiencia calla, Vigo habería sumado unha peza máis á súa ambición de nodo loxístico atlántico; se non, quedará a lección de que os grandes corredores sostéñense sobre volumes constantes. Canto tardará Guixar en converter esta ruta pioneira nunha autoestrada ferroviaria cara ao Mediterráneo oriental?

Con información de medios galegos