Vila Lores: o renacemento do patrimonio galego

O abandono e posterior deterioro de casonas señoriais, pazos e pazos palacianos constitúe unha ferida aberta no tecido rural galego. Non obstante, o cambio de paradigma nos últimos anos converteu a restauración destas xoias arquitectónicas nunha tendencia cun dobre propósito: preservar a memoria histórica e dotar a Galicia dunha oferta turística de altísimo nivel. A transformación dun inmoble histórico no concello de Meaño exemplifica á perfección este novo camiño.

Un patrimonio en constante risco de desaparición

Historicamente, a xeografía galega viu como un número incalculable de fincas e mansións señoriais sucumbía ante o paso do tempo. O despoboamento do medio rural, os elevados custos que supón o mantemento de muros de cantarería e cubertas de lousa, e a falta dun uso viable terminaron condenando a moitos destes espazos a un estado de absoluta ruína.

A indiferenza institucional e privada deixou no esquecemento auténticas marabillas da arquitectura nobiliaria. Con todo, a asunción de que este legado cultural era finito e se estaba perdendo de maneira acelerada provocou un punto de inflexión. Diversos emprendedores do sector da hostalaría e da restauración comezaron a mirar cara a estes esqueletos pétreos non como un lastre, senón como a base para proxectos hostaleiros exclusivos.

A pegada cinematográfica nas mansións galegas

O atractivo visual e monumental destes inmobles traspasou hai décadas as nosas fronteiras. Décadas atrás, o Sétimo Arte caeu rendido ante os encantos das terras do Salnés. Como proba diso, queda a lembranza da cinematografía internacional rodando no corazón de localidades como a parroquia meañesa de Lores.

Naquela época, o glamour das estrelas cinematográficas mesturouse coa cotidianidade das zonas rurais, un choque de mundos que demostraba o enorme potencial escénico dos pazos autóctonos. Con todo, unha vez finalizados as rodaxes e apagados os focos de Hollywood, o destino de moitas destas construcións volveu á sombra. O abandono apoderouse delas, deixándoas inmersas nun deterioro acelerado que ameazaba con borralas do mapa para sempre. Que unha edificación que chegou a albergar o nerviosismo e a maquinaria dunha superprodución acabase nun estado ruinoso pon de manifesto a fraxilidade do noso patrimonio cando este carece dun plan de xestión a longo prazo.

A resurrección do pazo-pazo de Meaño

Neste complexo panorama, a rehabilitación do coñecido como Villa Lores marca unha folla de ruta. O que durante anos foi un símbolo de desidia e abandono, un inmoble abocado á perda total, resurdiu das súas cinzas amparado por un proceso de intervención arquitectónica e restauración.

Actualmente, as dependencias deste inmoble retomaron o esplendor que un día tiveron. Froito dun investimento visionario que aúna amor pola historia e visión empresarial, o recinto acaba de inaugurarse como aloxamento turístico. Este novo capítulo representa un fito na zona. Como proba fehaciente da súa completa metamorfose, a propietaria actual do recinto, Natali Garrido, ilustra á perfección o asombro e a disonancia cognitiva de quen contempla o estado previo e a actual maxestuosidade do lugar.