A proposta de fusión voluntaria entre Ribadavia e Carballeda de Avia avanza cun respaldo institucional que parece sólido. Tanto a Xunta de Galicia como a Deputación de Ourense móstranse proclives a avalar o proceso, aínda que con unha condición clara: que sexan as corporacións locais as que den o primeiro paso. O conselleiro de Presidencia, Diego Calvo, confirmou onte que ambos municipios xa solicitaron asesoramento técnico para coñecer as vantaxes na financiación e prestación de servizos. A decisión, con todo, non está exenta de polémica.
O apoio económico, segundo explicou o propio Calvo, materializaríase a través de axudas extraordinarias e prioridade nas subvencións, seguindo o modelo das fusións xa consumadas en Oza-Cesuras e Cerdedo-Cotobade. Un esquema que, ao xuízo do conselleiro, mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos, o que repercute directamente na fixación da poboación. “Ao noso xuízo a cooperación intermunicipal mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos, o que repercute na fixación da poboación”, defendeu. As cifras falan por si mesmas.
Un proceso con respaldo condicionado
O certo é que a fusión non se concretará sen o visto bo dos plenos municipais. Tanto a Xunta como a Deputación deixaron claro que non impoñerán nada dende arriba. O presidente da Deputación de Ourense, Luis Menor, tamén se mostrou favorable, pero supedita calquera avance ao consenso das corporacións locais. Unha postura que, a ninguén se lle escapa, busca evitar o ruído político que sempre acompaña a este tipo de procesos.
A comarca do O Ribeiro, con unha poboación dispersa e un tecido social moi arraigado, observa con expectación o movemento. Ribadavia, capital histórica da zona, e Carballeda de Avia, un concello máis pequeno pero con identidade propia, levan meses a explorar a posibilidade de unirse. Non é un camiño fácil. As resistencia locais, como costuma acontecer, céntranse no temor a perder servizos ou a diluir a identidade de cada núcleo. Pero a administración autonómica insiste en que as vantaxes económicas son incuestionables.
A oposición pide máis debate e unha consulta
Mentres o Goberno galego e a Deputación ourensana allanan o terreo, a oposición política non se queda callada. Exixen un debate máis amplo e, sobre todo, unha consulta cidadá vinculante. Consideran que un proceso desta magnitude non pode decidirse só nos despachos nin nas plenos municipais. «A cidadanía ten que opinar», sostén desde as filas críticas. Unha postura que gaña peso a medida que se achega o momento da decisión final.
É difícil obviar que o precedente de Oza-Cesuras e Cerdedo-Cotobade se cita como exemplo de éxito, pero tamén como advertencia. Neses casos, os procesos alárgase durante anos e xeraron tensións internas. Agora, coa experiencia acumulada, a Xunta parece querer ir máis rápido. Pero a prudencia impónse. Os prazos non están pechados e o diálogo cos veciños será clave.
Un modelo que busca fixar a poboación
A fusión de concellos pequenos en Galicia non é unha novidade, pero sí unha estratexia que o Goberno autonómico impulsou con forza nos últimos anos. A idea é clara: unir forces para mellorar a xestión dos servizos públicos e, de paso, intentar frear a sangría demográfica que azota o rural galego. En O Ribeiro, o despoboamento é un problema real. Demasiado tempo vendo como os mozos se marchan e os pobos se baleiran.
O conselleiro Calvo deixou claro: a cooperación intermunicipal mellora a capacidade financeira e a calidade na prestación de servizos. Unha ecuación que, en teoría, debería traducirse en máis oportunidades para aqueles que decidan quedar. Pero a teoría e a práctica non sempre coinciden. Alí está a clave do debate. ¿Servirá esta fusión para reverter a situación?
