Irán asegurou na madrugada do mércores ter lanzado unha onda de ataques que cualificou como a máis dura e devastadora desde o inicio do conflito, nunha escalada que tivo consecuencias en varios frontes do Oriente Medio e que tensionou a Unión Europea. Os ataques producíronse no contexto de enfrontamentos entre Irán, Israel e Estados Unidos, con incidentes rexistrados preto do estreito de Ormuz e no sur do Líbano. A ofensiva reavivou interrogantes sobre a seguridade das rutas marítimas enerxéticas e alterou os mercados internacionais do petróleo. Por último, as diverxencias políticas en Europa sobre como responder afloraron a alto nivel, complicando a reacción comunitaria.
Fontes e axencias internacionais informaron de impactos de mísiles en territorios israelís e de combates continuos no sur do Líbano entre as forzas israelís e o grupo chiíta Hizbulá, que sufriron fortes bombardeos. O mando central de Estados Unidos (Centcom) dixo ter destruído «múltiples buques de guerra iranís», entre eles varios barcos minadores, en operacións preto do estreito de Ormuz, unha vía clave para o petróleo mundial. A axencia que vixía a seguridade marítima, UKMTO, alertou ademais de que un portacontedores foi alcanzado por un proxectil a pouca distancia dese paso estratéxico.
Os mercados reaccionaron cunha caída pronunciada do cru, pese á incerteza sobre a duración e o alcance do conflito. O barril Brent desplomouse un 11,28 % ata situarse en 87,80 dólares, mentres que o WTI caeu case un 12 % ao peche, segundo os datos difundidos polas bolsas. As prazas asiáticas abriron ao alza, reflectindo movementos de carteira ante a volatilidade enerxética, aínda que os analistas advirten de que a situación podería cambiar con rapidez se se intensifican os ataques á navegación en Ormuz.
A ofensiva iraní chega nun momento de crecente tensión diplomática en Europa, onde as declaracións da presidenta da Comisión Europea abriron un forte debate. Ursula von der Leyen afirmou días atrás que Europa xa non pode actuar como gardiá da orde mundial establecida, unha formulación que suscitou reproches dende varias capitais. As críticas máis sonoras viñeron do presidente do Consello Europeo e de membros do Executivo español, que pedíronlle matices a unha postura que algúns perciben como excesivamente aliñada con Estados Unidos e Israel.
Entre os reproches públicos, António Costa e Teresa Ribera distanciáronse das palabras da responsable comunitaria, mentres que parlamentarios e expertos reclamaron unha liña común máis equilibrada. A división prodúcese nun momento en que a UE afronta a necesidade de coordinar sancións, axuda humanitaria e o control do fluxo de petróleo e gas, decisións que poden verse entorpecidas polo desacordo político. Varios gobernos nacionais subliñaron a importancia dun enfoque multilateral que evite unha escalada maior.
Paralelamente á crise diplomática e militar, xurde outra cuestión humana: vinte footballistas e membros da selección iraniana permanecen en Malaisia tras abandonar Australia, un país que lles ofreceu asilo ante as preocupacións xurdidas polas críticas recibidas por non entoar o himno nacional nun partido da Copa de Asia. O caso engadiu unha dimensión inesperada ao conflito, mesturando deporte, dereitos individuais e represalias políticas que seguen provocando polémica na rexión e fóra dela.
As autoridades militares estadounidenses e israelís insinuaron que a campaña contra as capacidades iranianas podería achegarse a un punto de inflexión, pero os feitos sobre o terreo pintan un cadro contradictorio e fragmentado. En Líbano, os bombardeos e os intercambios de fogo obrigaron a desprazamentos locais e a un aumento
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.