A presenza de creadores de contido na alfombra vermella do Festival de Málaga desencadeou un debate sobre prioridades culturais e estratexias de promoción na edición que se celebra estes días na cidade andaluza. A controversia intensificouse tras as declaracións de Ona Gonfaus, que restou importancia a recomendar películas, e a visibilidade de rostros como Lola Lolita na inauguración. Críticos, cineastas e medios cuestionáronse se a atención se está a desprazar das obras proxectadas cara á verticalidade mediática dos influencers. A discusión plantea dúbidas sobre a función do festival: promover cine ou maximizar repercusión nas redes?
O foco mediático centrouse en anécdotas e declaracións na alfombra vermella máis que no contido da programación, que inclúe máis de corenta títulos entre as seccións oficiais e paralelas. A organización e algúns patrocinadores apostaron por figuras con grande alcance nas redes para atraer audiencias e visibilidade inmediata, unha estratexia comercial que para moitos contradí a natureza cultural do certame. Os defensores desta fórmula argumentan que a presenza de creadores dixitais amplifica a repercusión e achega o festival a públicos que non consumen crítica tradicional. Para os detractores, con todo, esa mesma visibilidade trivializa o debate cinematográfico e prioriza o espectáculo sobre a análise.
Ademais da polémica sobre a figura do influencer, a atención mediática desviouse cara a preguntas persoais dirixidas a intérpretes na alfombra vermella, en ocasións sobre asuntos alleos ás películas. Un exemplo recente foi a presenza de xornalistas que interrogaron a Rodolfo Sancho sobre asuntos familiares e xudiciais, en lugar de centrarse nos seus proxectos artísticos. Ese tipo de cobertura alimenta a confusión entre información de interese público e cotilleo, e contribúe á sensación de que a narrativa do festival se move polo morbo e pola viralidade. O resultado é unha axenda pública que prioriza titulares rápidos por riba de análise en profundidade.
A profesión xornalística vinculada ao cine tamén vive tensións internas: a precariedade e a procura de impactos dixitais modificaron os formatos e as preguntas nos encontros cos profesionais. Os chamados junkets e as pezas virais de poucos segundos gañan espazo fronte a entrevistas longas e críticas contextualizadas. Este repliegue cara o fragmento favorece o entretemento sobre a información especializada e, segundo voces do sector, empobrece a conversación sobre as películas e os seus creadores. A viralidade impónse moitas veces por riba do rigor e do tempo necesario para profundar.
Que a discusión pública se centre na anécdota dunha influencer en vez de na selección de títulos xera certa perplexidade entre quen ven o festival como caixa de resonancia do cinema español. A programación desta edición ofrece unha vintena de filmes en concurso e outra vintena en seccións paralelas, un volume suficiente para abordar temas artísticos, sociais e profesionais. Con todo, a atención mediática dispérsase arredor de vestiarios, declaracións persoais e contido pensado para ser consumido en stories e clips curtos. Moitos profesionais temen que esa dinámica limite o percorrido crítico das obras.
A reacción de figuras consolidadas do cine á presenza de influencers foi variada e, nalgúns casos, contundente. Isabel Coixet e outros creadores criticaron a inclusión de persoas sen vinculación artística aparente co festival, o que abriu un contrapunto entre xeracións e enfoques. Para algúns cineastas, a profesionalidade no sector esixe un espazo de discusión e respecto que pode perderse se a axenda se subordina á promoción dixital. Para outros, a apertura a nu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.