As formacións da esquerda alternativa xóganse este domingo, 15 de marzo de 2026, o único escano en xogo nas Cortes de Castela e León tras a ruptura do espazo común que presentaron na pasada lexislatura. Nunha comunidade dominada polo PP, o PSOE e Vox, que acaparan máis de setenta dos 82 escanos, IU‑Sumar e Podemos loitan por manter presenza parlamentaria nun escenario marcado pola fragmentación territorial e a barreira electoral provincial. A división entre ambas candidaturas explica, en boa medida, a atención que recibe este escano, que pode marcar o futuro da representación da esquerda na rexión. O resultado, ademais, terá repercusións simbólicas para a credibilidade de cada proxecto a nivel autonómico e nacional.
O mapa político de Castela e León apenas deixa marxe para as forzas menores: a concentración de escanos nos tres grandes partidos reduce as opcións de obtención de deputados por parte de candidaturas con porcentaxes axustadas. A peculiaridade do sistema provincial, con nove circunscricións e limiares que sitúan a barreira de acceso arredor do 4 ou 5 por cento, favorece a quen concentre o seu voto en territorios concretos. Así, a loita non é só por cotas de voto, senón pola súa distribución xeográfica, que pode converter, ou borrar, a un partido do hemiciclo rexional. Ese condicionante explica a intensidade da campaña en provincias concretas onde a esquerda alternativa aspirou a capitalizar apoios en 2019 e 2022.
Na anterior lexislatura a coalición de Podemos e IU conseguiu colocar un deputado nas Cortes grazas a unha candidatura que acadou un apoio próximo ao 5% na provincia na que obtivo representación. Aquel posto ocupouno Pablo Fernández, daquela deputado por Podemos, que agora compite desde unha configuración partidaria distinta tras a escisión do espazo común. A fragmentación obrigou a ambas formacións a repartirse o electorado que antes ía unido, co risco de que ningunha supere de novo a barreira mínima nas provincias decisivas. Esa dispersión converte cada voto nun factor determinante para o único asento en disputa.
Os sondeos difundidos durante a campaña sitúan a Podemos como o gran prexudicado pola ruptura do bloque progresista, e prognostican a posibilidade de que o partido quede fóra das Cortes da comunidade. A formación foi perdendo representación en varias cámaras autonómicas nos últimos anos e chega a Castela e León coa presión engadida de recuperar terreo que se lle foi escapando. Pola súa banda, IU‑Sumar confía en captar parte do electorado descontento e na vantaxe que achega un voto máis local e consolidado en determinados municipios. A incerteza sobre a mobilización final deixa aberta a posibilidade de sorpresas.
A campaña contou coa presenza das principais figuras nacionais para tratar de inclinar a balanza: en actos recentes participaron Ione Belarra e Irene Montero xunto ao candidato de Podemos‑Alianza Verde á Presidencia da Xunta, Miguel Ángel Llamas, e ao coordinador xeral de Alianza Verde, Juan López de Uralde, buscando transmitir peso orgánico e reforzar a mensaxe en Valladolid. O relevo de candidaturas respecto a lexislaturas anteriores foi outro elemento da contenda: Llamas preséntase como cabeza visible dunha lista renovada mentres que a presenza de nomes coñecidos pretende reter apoios. A estratexia combinou a apelación a cuestións sociais coa crítica ao duopolio rexional.
Na práctica de campaña, Pablo Fernández foi un dos rostros máis visibles do espazo que aspira a manter representación, con numerosas visitas a provincias e unha presenza constante en actos locais. A súa figura serviu para subliñar a continuidade do proxecto q
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.