A provincia de Pontevedra abraiou este domingo coa selección española na procura da súa segunda estrela de campioa do mundo. E o epicentro desa marea vermella, como non podía ser doutra maneira, foi a Alameda da capital. As imaxes captadas polo fotógrafo José Luis Oubiña díkeno todo: unha marea humana, camisetas vermellas e bandeiras ondulando ao son dos cánticos.
Non era un día calquera. A cita, a gran final, reuniu a miles de persoas que converteron o pulmón verde da cidade nunha inmensa peña futbolística. Desde a primeira hora da tarde, o ambiente comezou a quentarse. Familias enteiras, grupos de amigos e afeccionados de todas as idades foron ocupando cada recuncho da Alameda, buscando o mellor sitio para non perderse nin un detalle do partido.
Unha pantalla xigante como punto de encontro
O Concello de Pontevedra, previsor, instalou unha pantalla xigante para que ninguén se quedase sen ver o encontro. E a xogada, desde logo, funcionou. A imaxe da gran pantalla iluminando a Alameda, rodeada de centos de persoas, é xa unha estampa que ficará na memoria colectiva da cidade. As bancadas improvisadas, os asentos de plástico e, sobre todo, a xente de pé, formaban un mosaico de cor e emoción.
Difícil atopar un oco libre. As fotografías de Oubiña amosan unha densidade de público que poucas veces se viu na Alameda para un evento deportivo. A afección, entregada, coreaba cada xogada, cada chegada á área contraria. Os nervios, a tensión e a esperanza palpábanse no ambiente. A selección non só xogaba no campo; xogaba tamén no corazón de cada pontevedrés alí reunido.
Un domingo de fútbol e irmandade
A cita deportiva trascendeu o meramente futbolístico. Converteuse nunha escusa perfecta para a convivencia, para o reencontro entre amigos e para compartir unha tarde de verán. As terrazas dos arredores, cheas a rebosar, tamén viviron o partido con intensidade. Pero o verdadeiro espectáculo estaba no centro, nesa masa de xente unida por un mesmo sentimento.
Non é menor o dato de que a cidade, afeita a eventos culturais e deportivos de primeiro nivel, respondese de forma tan masiva. A afección de Pontevedra demostrou, unha vez máis, a súa capacidade para mobilizarse e para crear un ambiente festivo e familiar. As imaxes reflexan sorrisos, abrazos e xestos de complicidade. O fútbol, na súa versión máis xenuína, actuou como pegamento social.
Os cánticos e os vítores sucedéronse durante os 90 minutos regulamentarios e máis alá. Cada gol, cada parada do porteiro, cada xogada de perigo, era vivida cunha intensidade que só o deporte rei é quen de xerar. A Alameda, testemuña muda da historia, converteuse nunha eira de paixón e de esperanza.
Unha provincia enteira, pendente do balón
Máis alá da capital, a provincia de Pontevedra enteira paralizouse. Desde as Rías Baixas ata o interior, pasando polas vilas e aldeas, todos os ollos estaban postos no partido. Bares, casas particulares e locais sociais encheron de afeccionados. Pero foi na Alameda onde se concentrou a maior representación desa marea vermella que tinguiu a cidade.
As imaxes de Oubiña, publicadas no Diario de Pontevedra, capturan a esencia dunha xornada histórica. A luz do serán, a masa de xente, as bandeiras… Todo contribúe a crear unha atmosfera de celebración e de unidade. A afección de Pontevedra, fiel á súa cita coa historia, demostrou que o fútbol é moito máis que un xogo.
Aí está a clave desta xornada: a capacidade dun deporte para congregar a miles de persoas nun espazo público, para xerar un sentimento compartido e para crear un recordo imborrable. A Alameda de Pontevedra, onte, foi o reflexo dun país que soña cun novo título mundial. E eses imaxes, coa súa carga de emoción e de vida, son o
