A provincia de Pontevedra volcouse este domingo coa selección española na procura da súa segunda estrela de campea do mundo. E o epicentro desa marea vermella, como non puido ser doutra maneira, foi a Alameda da capital. As imaxes capturadas polo fotógrafo José Luis Oubiña dín todo: unha marea humana, camisetas vermellas e bandeiras ondeando ao son dos cantos.
Non era un día calquera. A cita, a gran final, reuniu a miles de persoas que converteron o pulmón verde da cidade nunha inmensa pobo futbolístico. Desde a primeira hora da tarde, o ambiente comezou a calorarse. Familias enteiras, grupos de amigos e afeccionados de todas as idades foron ocupando cada recuncho da Alameda, buscando o mellor sitio para non perderse nin un detalle do partido.
Unha pantalla xigante como punto de encontro
A Concello de Pontevedra, previsor, instalou unha pantalla xigante para que ninguén se quedase sen ver o encontro. E a xogada, desde logo, funcionou. A imaxe da gran pantalla iluminando a Alameda, rodeada de centos de persoas, xa é unha estampa que quedará na memoria colectiva da cidade. As gradas improvisadas, os asentos de plástico e, sobre todo, a xente de pé, formaban un mosaico de cor e emoción.
Difícil atopar un espazo libre. As fotografías de Oubiña amosan unha densidade de público que poucas veces se viu na Alameda para un evento deportivo. A afición, entregada, coreaba cada xogada, cada chegada á zona contraria. Os nervios, a tensión e a esperanza palpábase no ambiente. A selección non só xogaba no campo; xogaba tamén no corazón de cada pontevedrés alí reunido.
Un domingo de fútbol e irmandade
A cita deportiva transcendíu o meramente futbolístico. Converteuse nunha desculpa perfecta para a convivencia, para o reencontro entre amigos e para compartir unha tarde de verán. As terrazas dos arredores, cheas a rebosar, tamén viviron o partido con intensidade. Pero o verdadeiro espectáculo estaba no centro, nesa masa de xente unida por un mesmo sentimento.
Non é menor o dato de que a cidade, acostumada a eventos culturais e deportivos de primeiro nivel, responda de forma tan masiva. A afición de Pontevedra demostrou, unha vez máis, a súa capacidade para mobilizarse e para crear un ambiente festivo e familiar. As imaxes reflicten sorrisos, abrazos e xestos de complicidade. O fútbol, na súa versión máis xenérica, actuou como pegamento social.
Os cantos e os vítores sucedéronse durante os 90 minutos reglamentarios e máis aló. Cada gol, cada parada do portero, cada xogada de perigo, era vivida con unha intensidade que só o deporte rei é capaz de xerar. A Alameda, testemuña muda da historia, converteuse nun ferver de paixón e de esperanza.
Unha provincia enteira, pendente da pelota
Máis aló da capital, a provincia de Pontevedra enteira paralizouse. Dende as Rías Baixas ata o interior, pasando polas vilas e aldeas, todos os ollos estaban postos no partido. Bares, casas particulares e locais sociais enchéronse de afeccionados. Pero foi na Alameda onde se concentró a maior representación desa marea vermella que tiñeu a cidade.
As imaxes de Oubiña, publicadas no Diario de Pontevedra, capturan a esencia dunha xornada histórica. A luz do solpor, a masa de xente, as bandeiras… Todo contribúe a crear unha atmosfera de celebración e de unidade. A afición de Pontevedra, fiel á súa cita coa historia, demostrou que o fútbol é moito máis que un xogo.
Aí está a clave desta xornada: a capacidade dun deporte para congregar a miles de persoas nun espazo público, para xerar un sentimento compartido e para crear un recordo imborrable. A Alameda de Pontevedra, onte, foi o reflexo dun país que soña cun novo título mundial. E esas imaxes, coa súa carga de emoción e vida, son o mellor reflexo dunha xornada que pasará á historia.
