O dianteiro compostelán do Celta, Borja Iglesias, xa ten o seu nome gravado na historia do fútbol español. Na noite deste domingo, tras a vitoria da selección española na final do Mundial, o atacante santiagués posaba co trofeo nas mans. Unha imaxe que resume anos de traballo e unha certeza que, segundo confesou, levaba xestándose desde o pasado mes de outubro. «Cando volvín á selección en outubro e vin o que había, din: ‘Non podo saír de aí, van ser campións do mundo'». A frase, pronunciada ante as cámaras de DAZN, non é un arrebato de euforia posterior ao triunfo. É a constatación dun presentimento que o xogador do conxunto vigués arrastraba desde había meses.
Non é menor o dato. O dianteiro, que foi parte do grupo que conquistou o título mundial, describe a experiencia como «un luxo incríbel». Pertence a unha xeración que rompeu todos os teitos. E díteo alguén que viviu en primeira persoa o proceso de construción dun equipo campión. «Unha tolemia», remata, como se aínda lle custase asimilar o ocorrido.
Un regreso que o cambiou todo
A historia de Borja Iglesias coa selección española ten un punto de inflexión claro. Foi en outubro, cando o técnico lle deu unha nova oportunidade. O xogador do Celta, que xa pasara por outras convocatorias, reencontrouse cun vestiario diferente. Non é que houbese caras novas. Era outra cousa. Había unha convicción que se palpaba en cada adestramento, en cada charla, en cada mirada. «Vin o que había», dixo, sen necesidade de máis rodeos.
Aí está a clave. Ese convencemento interno, ese «non podo saír de aí» que repite, non é soberbia. É a seguridade de quen sabe que está ante algo grande. Demasiado tempo esperou o fútbol español para volver tocar o ceo. E el, desde o seu recuncho na dianteira, o cheirou antes ca ninguén.
Convén recordar que o camiño ata o título non foi un paseo. A selección española tivo que suar, e moito, para dobrar a unha Arxentina que non llo puxo doado. Pero o grupo, ese que Borja Iglesias viu en outubro, xa fixera os deberes. A confianza era tal que, mesmo nos momentos de maior tensión, ninguén dubidou.
O peso de Santiago no Mundial
Que un xogador criado nas categorías inferiores do Celta, e que agora defende a camiseta celeste, sexa campión do mundo ten un eco especial en Compostela. A cidade, que viu crecer a Borja Iglesias, celebra o título como propio. Non é para menos. O dianteiro, que pasou por clubs como o Zaragoza ou o Betis antes de regresar a Vigo, demostrou que o talento galego segue sendo unha canteira inesgotable.
O trofeo que sostén na fotografía, co logo da FIFA rebrillante, é o mesmo que levantaron Iker Casillas, Xavi e Iniesta en 2010. Pero este ten un sabor distinto. Porque é o dunha xeración que soubo reinventarse, que mesturou experiencia e xuventude, e que atopou en xogadores como Borja Iglesias unha peza clave do engranaxe. Non foi titular indiscutible, pero a súa achega nos minutos que disputou e, sobre todo, a súa presenza no vestiario, foron fundamentais.
O certo é que o dianteiro compostelán viviu o Mundial cunha intensidade que traspasa o deportivo. «É unha tolemia telo vivido», repite, como se aínda non o crese. Pero fíno. E fíno coa camiseta de España, co escudo da selección no peito, e coa certeza de que aquel presentimento de outubro non lle fallou.
Un luxo que non se paga con diñeiro
Poucas veces un xogador é tan explícito ao falar das súas sensacións. Borja Iglesias non se garda nada. Fala de «luxo incríbel» e de «tolemia» sen titubeos. É a honestidade de quen sabe que formou parte de algo único. Porque, ao final, o fútbol é iso: momentos. E el tivo a fortuna de vivir un dos máis grandes que se poden imaxinar.
