A pegada do Atlántico: a cocaína de Muxía e Punta Umbría sae do mesmo barco fantasma

Uns mil quirientos quilos de cocaína incautados na praia de Arnela, en plena Costa da Morte, gardan unha relación directa cos oitocentos quilos intervidos apenas unhas horas antes en augas de Punta Umbría, en Huelva. As investigacións en curso apuntan a que ambas cargas pertencen ao mesmo envío e, moi probablemente, foron lanzadas ao mar desde un único barco nai que operaba en augas profundas do océano Atlántico. O dispositivo policial logrou desarticular a descarga en territorio galego, aínda que a embarcación rápida utilizada para o traslado continúa desaparecida.

O crebacabezas do narcotráfico na fachada atlántica

Difícil resulta sortear a evidencia. As imaxes dos fardos decomisados, ás que tiveron acceso os investigadores, amosan unhas características físicas idénticas en ambos operativos. Mesmo tipo de embalaxe, idénticas marcas e un patrón de empaquetado que delata unha orixe mancomunada. Poucas veces o rastro da droga resulta tan nítido para as forzas de seguridade. A ninguén se lle escapa que as organizacións criminais perfeccionaron a súa loxística ata límites insospeitados hai unhas décadas, convertendo as costas europeas nun taboleiro de xadrez movedizo e altamente lucrativo.

A estratexia destes grupos internacionais segue un patrón do máis efectivo, a xulgar polos resultados. Grandes partidas de estupefacentes viaxan desde os países produtores en Suramérica a bordo de buques mercantes, grandes portacontedores e incluso narco-submarinos de fabricación artesanal. Unha vez que estas embarcacións alcanzan posicións seguras en alta mar, concretamente ao oeste da península ibérica, prodúcese o trasvase da mercadoría.

Galicia como punto quente da descarga

Quen controla o mar, controla o negocio. A narcolancha que logrou depositar a súa mortal carga nos areais muxiáns alcanzara a costa galega tras emprender o seu raid desde latitudes do sur. A embarcación lixeira, deseñada para alcanzar altas velocidades e evadir os radares marítimos, aproveitou a nocturnidade e a orografía dunha xeografía tan fragmentada para perpetar a descarga. A Garda Civil logrou intervir o alixo e deter unha trintena de persoas no marco dun macrooperativo que tamén incluíu rexistros na comarca do Salnés. Demasiadas detencións para ser obra da casualidade. Non parece casualidade, tampouco, que o litoral galego siga sendo o destino predilecto para este tipo de descargas de alto calado.

Sin embargo, a embarcación utilizada para traer a droga ata Muxía segue desaparecida. Cómpre recordar o modus operandi habitual nestes casos. Tras depositar a mercadoría na praia, os tripulantes destas lanchas adoitan afundir a embarcación ou fuxir a toda velocidade cara a augas internacionais, dificultando así calquera rastro físico que puida incriminar aos xefes da rede criminal en terra firme. Localizar estes vehículos acuáticos antóllase unha tarefa de buscar unha agulla nun palleiro dada a inmensidade do océano e a capacidade dos criminais para camuflalos.

Un mesmo modus operandi de Huelva a Portugal

Non é menor o dato que vincula os feitos da Costa da Morte co ocurrido no entorno de Punta Umbría. Alí, as autoridades lograron recuperar oitocentos quilos do mesmo estupefacente. A proximidade temporal entre ambos achados reforta a teoría do envío masivo. As mafias inxectan a droga no territorio nacional buscando múltiples puntos de entrada simultáneos para saturar os dispositivos de vixilancia. Aí está a clave do seu éxito histórico. A fachada atlántica da península ibérica configúrase como a principal autoestrada da droga cara ao mercado europeo.