A nova xeración que devolve o pulso ás granxas lucenses

Poucas veces se vira algo así. Máis de douscentos mozos da provincia de Lugo solicitaron no último período axudas para incorporarse ao sector gandeiro. Unha cifra que rompe a tendencia ao abandono e que demostra que, contra todo prognóstico, o campo ten quen o herede. Entre eles, netos que recollen o testemuño que os seus pais decidiron non tomar. E fano cunha idea clara: a eficiencia como bandeira.

Dúas explotacións de Terra Chá lograron colarse entre as dez mellores da provincia en produción leiteira. Non é casualidade. Detrás deses números hai un cambio de mentalidade que está a transformar a paisaxe rural galega. A gandería xa non é aquela condena de sol a sol sen futuro. Ou polo menos, non ten por que selo.

Robots e pastos ben aproveitados

Na parroquia de Baroncelle, no concello de Abadín, un mozo gandeiro chamado Xesús Rico encarna ese relevo xeracional que tanto preocupa e tanto necesita o rural galego. O seu proxecto pasa por algo que ata hai pouco parecía ciencia ficción nunha granxa familiar: substituír a muxidura en sala por un robot. E non queda aí. A previsión é instalar un segundo equipo, duplicando a aposta pola automatización.

Non é o único. En Paradela, outro mozo gandeiro aposta pola cría de gando de carne cun enfoque distinto. A súa aposta é a raza rubia galega, a que mellor aproveita os pastos da zona, relegando a outras vacas máis rústicas e de montaña como a vianesa. A decisión non é caprichosa: responde a un cálculo de rendibilidade e adaptación ao territorio que os seus avós, probablemente, nin sequera se expuñan.

Ambos foron distinguidos con accésits nuns premios que outorgan Xenética Fontao e a Fundación para o Desenvolvemento Rural. O xurado valorou o relevo xeracional, o valor engadido ao medio rural, a innovación, a posta en valor da especie bovina e, sobre todo, a viabilidade técnica e económica dos proxectos. Non parece casualidade que os dous mozos pasasen polo ciclo superior de Gandería e Asistencia en Sanidade Animal do Centro de Promoción Rural EFA Fonteboa.

A escola que forma aos que se quedan

Aí está a clave. A formación. Os dous alumnos distinguidos son só a punta do iceberg dunha canteira de mozos que decidiron que a gandería non é un lastre, senón unha oportunidade. Explícao un profesor do centro: hai casos en que son os netos os que volven ao rural, ou van cun proxecto novo e compran granxas que quedaron sen sucesión.

A frase resume unha realidade que se repite en media Galicia. Explotacións que ían pechar, que ninguén quería, e que de repente atopan un comprador mozo, formado, con ideas claras e, o máis importante, con ganas de quedar. Demasiado tempo se falou do abandono do rural sen reparar en que, ás veces, a solución está na propia terra. E en quen decide non irse.

O relevo xeracional no campo non é só unha cuestión de idade. É de actitude. E estes mozos téñena. Non veñen repetir o modelo dos seus avós, senón melloralo. Facelo máis eficiente, máis cómodo, máis rendible. Demostrar que da gandería se pode vivir. Con maiúsculas.

Unha provincia que volve mirar ao campo

Lugo sempre foi terra de vacas. Pero durante décadas, esa identidade vivíase case como unha condena. Os mozos íanse á cidade, á industria, aos servizos. O campo envellecía. As granxas pechaban. Agora, algo está a cambiar. Máis de duascentas solicitudes de axuda para incorporarse a explotacións non son unha anécdota. Son unha tendencia.