A sanidade lucense recorre ao talento internacional ante a escaseza crónica

Por que Lugo atrae a médicos de fóra cando outras provincias os perden?

A provincia galega de Lugo converteuse nun imán inesperado para facultativos estranxeiros, un fenómeno que contrasta coa fuga de profesionais sanitarios cara a outras rexións españolas. Segundo datos oficiais, un de cada cinco médicos en activo na demarcación naceu fóra de España, unha proporción que sitúa esta zona rural na vangarda da internacionalización sanitaria. A clave non está só na demanda, senón en como o sistema público —e en particular o Sergas— soubo adaptarse para absorber este fluxo de talento.

Da homologación ao contrato: o labirinto que moitos resolven en Galicia

O proceso para que un médico estranxeiro poida exercer en España adoita describirse como un «vía crucis burocrático»: homologar títulos, superar probas de competencia lingüística e, en moitos casos, aturar anos de espera. Porén, en Lugo, este itinerario parece terse suavizado. Fontes do sector apuntan a que o Sergas priorizou a contratación destes profesionais en áreas onde a escaseza é máis acuciante, como urxencias ou atención primaria. «Non é casualidade que a maioría dos facultativos estranxeiros acaben integrados na rede pública», sinala un responsable sanitario consultado.

A nacionalidade cubana lidera este fenómeno, pero non é a única. Médicos de Colombia, Venezuela ou mesmo Ucraína atoparon na sanidade lucense unha oportunidade para revalidar a súa formación nun entorno onde a lingua non é unha barreira insalvable. Para moitos, o primeiro paso é exercer como médicos xerais en mutuas ou servizos hospitalarios menos especializados, unha fórmula que lles permite gañar experiencia local mentres completan os trámites para homologar as súas especialidades.

O MIR como porta de entrada: solución ou parche?

O sistema MIR (Médico Interno Residente) segue a ser a vía máis prestixiosa para especializarse en España, pero o seu acceso é extremadamente competitivo. Para os médicos estranxeiros, esta opción adoita requirir un esforzo adicional: dominar o exame en español e, en moitos casos, financiar a súa formación. Algúns optan por este camiño, pero outros prefiren integrarse directamente no cadro de persoal do Sergas, onde a presión asistencial é alta e as prazas para residentes escasean.

Unha análise comparativa con outras provincias galegas revela que Lugo non é a única con dependencia de facultativos estranxeiros, pero si a que máis logrou integralos nas súas estruturas. Mentres en Pontevedra ou A Coruña a porcentaxe de médicos internacionais rolda o 10%, en Lugo supera o 20%. A diferenza podería explicarse pola menor competencia entre aspirantes nunha provincia con menos tradición migratoria previa.

O sector privado: un refuxio temporal para os que non poden esperar

Non todos os médicos estranxeiros logran praza na sanidade pública. Un grupo reducido —113 en total— traballa exclusivamente no sector privado, a miúdo en mutuas ou clínicas concertadas onde a presión asistencial é menor. Para eles, a homologación de títulos segue a ser un obstáculo, pero tamén unha barreira de entrada a un mercado laboral que prioriza a experiencia sobre a especialización.

Neste contexto, o Sergas actúa como un «colchón» para os facultativos que buscan estabilidade. Dos máis de 200 médicos estranxeiros rexistrados en Lugo, só 26 están en situación de desemprego, unha cifra baixa se se compara coa media nacional. «Noutras provincias, estes profesionais acaban na economía mergullada ou abandonando o sector», advirte un sindicalista de CCOO.