Un patrón preocupante: a normalización da violencia nas parellas novas
O caso dunha menor agredida pola súa parella en Lugo puxo de manifesto unha realidade incómoda que vai máis aló dos titulares: a violencia de género non distingue idades. Segundo datos do Observatorio contra a Violencia Doméstica e de Xénero, en 2025 rexistráronse en Galicia máis de 300 denuncias por violencia machista en menores de 25 anos, unha cifra que representa o 12 % do total rexional. No entanto, os expertos advirten que estas cifras poderían ser só a punta do iceberg, xa que moitos casos nunca chegan a xulgárense.
O máis alarmante non son as estatísticas en si, senón o discurso que as rodea. O joven imputado xustificou os seus actos cunha frase que resuena en demasiados ámbitos: «Son cousas de parella e non teñades metervos». Esta banalización da violencia non é exclusiva de Lugo, senón un reflexo dunha cultura que aínda normaliza a posesión nas relacións afectivas. En Asturias, por exemplo, un árbitro de fútbol condenado por agresión á súa expareja argumentou en 2024 que «só deu unha manotada», minimizando os feitos ante o tribunal.
O entorno que favorece a impunidade
O día dos feitos, a vítima conseguiu escapar da súa vivenda despois de que a súa parella, baixo os efectos do alcohol e outras substancias, a golpease e mordese. O que debería ter sido un caso claro de violencia de xénero complicouse cando o agresor, ao ser abordado pola policía, pasou por diante en monopatín, riéndose e lanzando ameazas. Este comportamento revela algo máis profundo: a falta de consecuencias inmediatas que, en moitos casos, reforza a idea de que a violencia é un «asunto privado».
As medidas xudiciais aplicadas —seis meses de internamento semiaberto con posibilidade de prórroga— supoñen un avance, pero son insuficientes. Segundo o fiscal xefe de Menores en Galicia, «a reincidencia neste tipo de delitos é alta cando non se traballa na reinserción e na educación afectiva desde idades temperás». A pregunta que xorde é inevitable: ¿Cántos mozos como este pasaron polo sistema sen que se cuestionara a súa percepción das relacións?
¿Falta de recursos ou de vontade política?
Galicia dispón de programas específicos para vítimas de violencia machista, como o Servizo Integral de Atención e Acollida (SIAD), pero o seu alcance é limitado. En 2025, só o 30 % das menores que denunciaron ter sufrido maltrato recibiron atención psicolóxica especializada. Ademais, a falta de coordinación entre xulgados, servizos sociais e forzas de seguridade dificulta a aplicación de medidas cautelares efectivas.
Este contexto contrasta co discurso institucional. Nos últimos anos, a Xunta impulsou campañas como «Galicia, territorio libre de violencia machista», pero os datos demostran que as accións concretas non sempre seguen ao eslogan. ¿Estase priorizando o simbólico sobre o real? A resposta podería estar nos xulgados de Lugo, onde un xuíz admitiu a trámite unha denuncia por maltrato a unha menor… pero o agresor seguiu en liberdade ata que os feitos escalaron.
O espello roto: cando as vítimas son menores
A menor agredida en Lugo tiña só 15 anos cando sufriu os golpes e as mordeduras. O seu caso non é illado: nos últimos dous anos, Galicia rexistrou un aumento do 22 % nas denuncias por violencia de xénero en menores, segundo o Instituto Galego de Estatística. Pero detrás de cada número hai unha historia de terror.
En Ferrol, unha moza de 16 anos denunciou en 2025 que a súa parella, de 18, a obrigaba a consumir drogas para «controlala mellor». En Ourense, outra menor contou que o seu exnovo difundiu fotos íntimas súas nas redes sociais tras unha ruptura. Estes casos, aínda que distintos en gravidade, comparten un denominador común: a impunidade. ¿Por que un mozo de 17 anos pode crer que todo está permitido?
