Amy Madigan, de 75 anos, obtivo a súa segunda nominación ao Oscar na categoría de mellor actriz de reparto polo seu traballo na película ‘Weapons’, que se colocou no foco da tempada de premios e está dispoñible en HBO Max. A candidatura, anunciada no proceso de selección da Academia de Hollywood de 2026, recoñece a súa interpretación da tía Gladys, unha meiga moderna nun filme que mestura relatos cruzados con elementos fantásticos. Trátase dunha reaparición notable para unha actriz que debutou no cine a comezos dos anos oitenta e que non recibía unha candidatura da Academia desde 1986. A noticia volve poñer a cuestión sobre o papel dos intérpretes veteranos na industria e a súa presenza na terna final por un galardón que ás veces premia carreiras tardías.
‘Weapons’ xerou un interese inmediato pola súa mestura de thriller e fantasía: a película entrelaza varias historias a partir da inquietante desaparición simultánea de varios nenos na mesma noite. O filme, que combina tensións de xénero con compoñentes de realismo máxico, está encabezado por Julia Garner e Josh Brolin, con Madigan nun papel que lle esixe un xiro interpretativo marcado polo ritual e polo excéntrico. A visibilidade da cinta en plataformas de streaming axudou a que a súa proposta, híbrida e provocadora, chegue a un público máis amplo e aos votantes da Academia.
A nominación de Madigan evoca o seu precedente de 1986, cando foi candidata pola película titulada en España ‘La vida puede continuar’, pero aquel ano a estatuíña acabou nas mans de Anjelica Huston por ‘El honor de los Prizzi’. Pasaron catro décadas desde entón, e a actual terna de mellor actriz de reparto inclúe, ademais, ás protagonistas de ‘Valor sentimental’, Elle Fanning e Inga Ibsdotter Lilleaas, a Teyana Taylor por ‘Una batalla tras otra’ e a Wunmi Mosaku por ‘Los pecadores’, o que subliña a diversidade de rexistros enfrontados na categoría.
A traxectoria de Madigan nunca foi de refulxente constante ao nivel doutras colegas da súa xeración, pero si mantense como a dunha intérprete versátil que transitou entre o cine independente e os grandes estudios. Na década dos oitenta foise forxando un nome en títulos que rozaban a independencia sen abandonar o circuito comercial: películas como ‘Calles de fuego’ —pola que gañou o premio á mellor actriz no Festival de Sitges en 1984—, ‘En un lugar del corazón’, ‘Campo de sueños’ e ‘La mitad oscura’ forman parte dunha filmografía heteroxénea que foi sumando credenciais co paso dos anos.
No persoal, Madigan está casada desde 1983 co actor Ed Harris, con quen compartiu proxectos significativos: ambos protagonizaron ‘Alamo Bay (La bahía del odio)’, un relato cru sobre o racismo contra inmigrantes vietnamitas, e ela asumiu o papel de Peggy Guggenheim en ‘Pollock’, a película sobre Jackson Pollock dirixida e interpretada por Harris. Esas colaboracións familiares, ademais da súa presenza en títulos de autor, consolidaron unha carreira máis paciente que espectacular, pero sostida.
Nas últimas dúas décadas Madigan traballou máis en televisión que no cine, como ocorreu con moitas figuras da súa xeración, aínda que deixou pegadas en producións destacadas como ‘Adiós, pequeña, adiós’, a adaptación cinematográfica de Dennis Lehane realizada por Ben Affleck. O seu recente ‘renacemento’ atribúese a dúas producións independentes: ‘Rebuilding’, un drama rural con Josh O’Connor que circulou por festivais como Americana, e a propia ‘Weapons’, cuxo enfoque e a transformación no seu traballo chamaron a atención dos votantes.
En ‘Weapons’, a actriz encarna a unha tía Gladys que realiza rituais de raíz atávica e exhibe unha estética da diferenza que algúns críticos relacionaron co univ
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.