Leopoldo López Rosés, xefe do Servizo de Aparato Dixestivo do Hospital Universitario Lucus Augusti (Hula), xubilarase o 20 de abril tras unha traxectoria de catro décadas na que axudou a converter a unidade nun referente rexional e nacional. A súa xestión lembra, entre outras achegas, a introdución temperá da sedación nas exploracións endoscópicas, unha práctica que permitiu aos pacientes lucenses afrontar con maior conforto probas como a gastroscopia e a colonoscopia. O hospital preparará un acto de despedida para recoñecer a súa obra e o crecemento do servizo durante a súa dirección.
O doutor López Rosés chegou a Lugo procedente de Madrid como mozo especialista tras gañar por oposición unha praza do antigo Insalud para traballar no Hospital Xeral. Acompañado pola súa muller, que é enfermeira, pensou en principio quedar un par de anos antes de optar por un traslado de novo á capital; con todo, a chamada a quedar prolongouse e acabou por arraigar na cidade. Cando aterrou no servizo eran tres facultativos, entre eles el; agora xubilarase tras liderar e consolidar un equipo que supera a decena de especialistas e alcanzou un volume e recoñecemento impensable entón.
A súa labor desenvolveuse co respaldo de responsables do centro, entre eles o entón xefe de Medicina Interna, Albino Pérez Carnero, que lle facilitou marxe para impulsar iniciativas asistenciais e formativas. Baixo a súa coordinación, o Digestivo non só ampliou plantilla e equipamento, senón que introduciu protocolos que hoxe se consideran habituais en moitas unidades, como a sedación programada para endoscopias diagnósticas e terapéuticas. Segundo os seus colegas, esa medida non só mellorou a experiencia do paciente, senón que permitiu realizar procedementos máis complexos con maior seguridade e eficacia.
O propio López Rosés subliñou ao longo da súa carreira os avances que transformaron a súa especialidade: desde a comprensión do Helicobacter pylori e a posibilidade de curar úlceras, ata a revolución nos tratamentos da hepatite C, que pasaron de terapias longas e arriscadas a fármacos orais altamente eficaces. Tamén destacou a importancia dos biolóxicos na enfermidade inflamatoria intestinal, que reduciron a necesidade de intervencións cirúrxicas e melloraron a calidade de vida de moitos pacientes. Eses fitos foron acompañados de melloras nas probas diagnósticas e, sobre todo, nas técnicas endoscópicas.
A endoscopia, continúa o médico, deixou de ser unha mera ferramenta para ver para converterse nun elemento terapéutico capaz de resolver problemas que antes requirían cirurxía. A especialidade incorporou procedementos para extirpar pólipos, deter hemorraxias ou tratar lesións con técnicas avanzadas que se apoian nunha sedación axeitada para garantir a seguridade. Esa evolución técnica esixiu formación continuada e unha coordinación estreita entre facultativos, anestesistas e persoal de enfermaria, un aspecto que López Rosés fomentou durante a súa etapa á fronte do servizo.
Máis alá da modernización tecnolóxica, o seu legado inclúe a aposta pola formación de novas xeracións de gastroenterólogos e por situar ao Hula en redes profesionais de maior ámbito. Compañeiros e antigos residentes lembran a súa disposición a ensinar e a deixar marxe para o desenvolvemento profesional dentro da unidade, así como o papel do seu equipo na mellora das listas de espera e na resposta á demanda asistencial da provincia. Tamén destaca a colaboración coas enfermeiras, un vínculo que no seu caso tivo especial significado persoal dado que a súa esposa exerce a profesión.
Tras case corenta anos de exercicio, López Rosés valora o cambio radical que experimentou a Medicina e, en concreto, a dixestiva, ao tempo que recoñece que moitas das satisfaccións
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.