A xestión do dominio público hidráulico en Galicia enfróntase a un reto constante: conciliar o dereito ao uso recreativo dos espazos fluviais coa obriga de preservar os leitos e as súas marxes. Neste contexto, a recente resolución do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia sobre un histórico club deportivo da capital lucense ven sentar xurisprudencia sobre un aspecto clave: o canon que deben aboar as entidades que ocupan terreos pertencentes á Confederación Hidrográfica do Miño-Sil. A sentenza, alén do caso concreto, convida a reflexionar sobre como se mide e se taxa a ocupación dun ben que é de todos.
A controversia sobre a medición da ocupación
O conflito orixinouse por unha diverxencia na superficie computada como ocupada. A entidade deportiva sostiña que só utilizaba unha parte do terreo catastral, mentres que a administración hidráulica defendía que as instalacións valadas —piscinas, pistas e demais infraestruturas— se asentaban sobre unha porción maior do dominio público. O tribunal deulle a razón ao organismo xestor, validando así os criterios de medición empregados pola Confederación. Trátase, no fondo, dun debate recorrente: que ocorre cando o valado perimetral engloba máis espazo do estritamente construído? A resolución xudicial apunta a que a ocupación efectiva debe incluír toda a superficie pechada, non só os edificios.
«Un experto en dereito administrativo consultado por Galicia Universal sinalou que esta sentenza reforza a necesidade de que as concesións de dominio público se axusten estritamente á superficie real ocupada, evitando interpretacións favorables ao concesionario que poidan menoscabar o interese xeral.»
O fallo tivo un efecto práctico inmediato: o club xa viña aboando un canon decrecente, con cotas que oscilaron ao redor dos 60.000 euros anuais nos últimos exercicios. Aínda que desde a entidade se segue mantendo que a superficie ocupada é menor, recoñeceron que a sentenza pon fin á controversia e que continuarán pagando conforme ao establecido.
Expedientes abertos e o desafío das instalacións en zona de servidume
Máis alá do canon, a administración hidráulica mantén dous expedientes abertos relacionados co cumprimento de medidas de liberación do espazo público. O primeiro ten que ver cunha piscina infantil que se adentra no leito do río Miño e cuxa demolición non se completou. O segundo alude á falta dun paso libre que garanta a servidume de uso público na ribeira. O club xustificou a demora na obtención de permisos municipais e patrimoniais, así como na necesidade de retirar especies protexidas —como os mexillóns de río— antes de proceder ás obras. Con todo, a administración insiste en que os prazos xa venceron e que a situación debe resolverse sen máis dilacións.
Este pulso evidencia a complexidade de xestionar instalacións deportivas que, pola súa localización, se superpoñen con espazos protexidos baixo a Lei de Augas. Non é un caso illado: en varios puntos de Galicia, concesións históricas están a ser revisadas á luz da normativa ambiental actual, xerando tensións entre os dereitos adquiridos e a necesidade de garantir a integridade do dominio público.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.