Manolo García: baixar os prezos das entradas e gañar menos

Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Manolo García: «para baixar prezos. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.

Novo disco e xira de Manolo García

Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Manolo García pechou outubro publicando o seu décimo disco en solitario titulado ‘Drapaires Poligoneros’, co que inicia este domingo a súa ‘Gira de Teatros 2025-26’ no Palacio de Congresos de Cáceres con todas as entradas esgotadas, para percorrer un total de dezaseis cidades españolas combinando temas do novo álbum cunha revisión do seu debut en solitario, ‘Arena en los bolsillos’ (1998), que vendeu máis dunha millón de copias.

Para celebrar esta cifra redonda de discos na súa carreira post-El Último de la Fila, o artista do Poblenou barcelonés cítase con ABC na libraría La Mistral, no pleno centro de Madrid. Un fermoso lugar dividido en dúas plantas por unha escaleira de madeira que parece sacada dun conto infantil e con sofás para sentarse a ler tranquilamente tomando un café, cuxa supervivencia semella milagrosa en medio do bulício de consumo desenfreado.

Case como o propio Manolo na industria discográfica actual. O primeiro mensaxe do disco está na súa portada, unha batería feita con materiais reciclados. É tamén unha evocación da infancia.

Na época na que eu e os meus amigos eramos rapaces, cando estabamos a descubrir o rock, collíamos os botes de detergente Colón da nosa nai, un par de palitroques e con iso practicábamos. Eu seguía as cancións que poñían na radio co bote, ‘pum, chacapum’, ‘pum, chacapum’…

Reflexións sobre a música e a vida

E agora, publicando o seu décimo disco en solitario, ¿esta cifra redonda é especial para vostede? Si, e por iso nesta xira vou facer algo especial, que é tocar o meu primeiro disco e o novo. O primeiro é como un símbolo para min. Deume sorte despois dunha aventura, a de El Último de la Fila, que calara no imaxinario popular.

Deixáramos unha impronta, e ao rematar iso quedas un pouco… Eu estiven un tempo en dique seco, pintando e demais, e aínda que nunca me planteei deixar a música, en absoluto, tiven esa sensación de «bo, e agora que». E ese primeiro disco, en realidade, veume do ceo. Porque os discos veñen así, non se poden planear. E este novo álbum foi así tamén.

O disco arrinca con ‘Una pequeña e ingenua reflexión’, onde fala das cousas que cre que deberiamos cambiar xa non como sociedade, senón como especie. ¿Que sente ao ver que a realidade vai na dirección oposta e sen freos? O que fago é un exercicio de afastamento desa sensación. Hai quen o chama ecoansiedade, e eu teño un pouquiño ás veces. Porque son moi consciente dos erros que estamos a cometer.

Eu penso que o peor que nos pasou aos humanos foi inventar o reloxo e os calendarios. Sen reloxos, o tempo segue existindo. O lento dáche posibilidades para vivir, o rápido fai que non goces nin paladees nada.

Se me preguntan que prefiro, posuír cen millóns de seguidores ou vivir unha vida tranquila paseando pola praia facendo cancións, teñoo moi claro. Dáme igual non encher estadios; con tocar en bares e gañar a vida dignamente sería feliz. Quero tranquilidade, realizar o que me gusta, agradecer aos deuses que me concedesen esa posibilidade. E cun engadido extraordinario, que é aportar ledicia aos demais.