Médicos galegos reclaman o seu propio convenio e elevan a presión á Xunta

A tensión entre o persoal médico do sistema público galego e a administración autonómica volve subir. O colectivo sanitario esixe un convenio colectivo específico e advirte de novas folgas se a Xunta non abre unha negociación real. A ameaza non é menor: a sanidade galega leva meses sacudida por paros parciais e un clima de malestar que afecta a hospitais e centros de saúde de toda a comunidade.

Reivindicación histórica cun novo pulso

Quen pasase polo ambulatorio do Salnés ou o hospital de Ourense nos últimos meses tería notado algo distinto: carteis nas consultas, colas algo máis longas, rostros cansos. Non é casualidade. O persoal médico, agrupado baixo sindicatos e asociacións, leva tempo solicitando á Xunta a creación dun convenio colectivo propio, distinto ao marco xeral do persoal estatutario do Sergas. Non é unha ocorrencia de última hora. A demanda resurge periodicamente, pero nesta ocasión chega cun ton máis firme e un ultimato: ou se sentan a negociar ou haberá máis xornadas de folga.

O argumento central é sinxelo: os médicos galegos consideran que a súa situación laboral presenta particularidades (carga asistencial, gardas, quendas, penosidade) que non quedan ben reflectidas no convenio común do Servizo Galego de Saúde. «Non se trata só de soldos, senón de tempo de consulta, conciliación e condicións para atraer e reter talento novo», apunta un representante sindical con anos na mesa sectorial. Abonda con mirar os datos da última convocatoria MIR: prazas desertas en varios ambulatorios do rural e dificultades para cubrir baixas en especialidades clave. Demasiado tempo sen respostas concretas.

A resposta da Xunta e o efecto na atención

Ata agora, a reacción do goberno galego foi a de emprazar aos sindicatos aos cauces habituais de diálogo. A Consellería de Sanidade defende que os médicos xa contan con condicións «competitivas» respecto a outras comunidades, e que as melloras deben abordarse dentro do marco común. Porén, a percepción entre os facultativos é moi distinta. A última folga, apoiada por unha porcentaxe notable do persoal en áreas urbanas como Vigo e Santiago, deixou consultas a medio gas e unha axenda de operacións cirúrxicas que aínda arrastra atrasos.

Cómpre lembrar que Galicia non é allea á falta de profesionais. Na comarca de Ferrol, por exemplo, as baixas prolongadas en pediatría obrigaron a desprazar médicos doutras áreas, xerando protestas de pacientes e alcaldes. O certo é que o problema non se limita á comunidade: o déficit de facultativos afecta a todo o Estado, pero aquí a presión demográfica e o envellecemento agravan o reto. Os representantes médicos insisten en que sen un convenio específico será difícil reverter a tendencia.

Un clima de mobilización que non cesa

Ninguén no sector sanitario galego dubida xa de que se aveciñan meses axitados. Tras as protestas de enfermaría e os paros de facultativos de atención primaria en 2023, o ambiente segue enrarecido. Os médicos, cansos de reunións «sen avances», puxeron deberes claros enriba da mesa: xornada regulada, recoñecemento da penosidade e unha mellor planificación das substitucións. «A este paso, acabaremos cunha sanidade de mínimos», lamenta unha persoa veterana na xestión hospitalaria de Lugo.

Poucas veces a presión sindical foi tan sostida no tempo. A ameaza de novas folgas non busca só melloras salariais, senón tamén cambios organizativos. Un responsable do sector sanitario resúmeo así: «Estamos a perder médicos formados en Galicia que marchan a outras comunidades. A raíz é laboral, non só económica». As cifras falan: nos últimos tres anos, a media de xubilacións supera con creces as novas incorporacións, especialmente en áreas periféricas como a Costa da Morte ou a T