Hay barrios que se explican con estatísticas e outros que se explican con recordos. A Milagrosa, o núcleo máis populoso de Lugo, pertence claramente ao segundo grupo, e así quedou patente este venres cando as festas da veciñanza arrancaron cun pregón dobre: o da profesora e escritora Marisol Bravos e o do tamén escritor Jordi Cicely, lidos na praza ante unha considerable concorrencia de veciños.
A elección de dous pregoeiros con perfís tan distintos —unha activista social chegada ao barrio de adulta e un fillo predilecto do lugar— funcionou como unha conversa a dúas bandas sobre o que significa habitar un mesmo espazo en épocas diferentes. E nesa conversa, a memoria foi a protagonista absoluta.
A accesibilidade como batalla de décadas
Bravos chegou ao barrio buscando algo moi concreto: unha vivenda e unha praza de garaxe que encaixaran coas súas necesidades do momento. Pero a súa relación con A Milagrosa foi moito máis aló do doméstico. Coñecida polo seu compromiso coa mellora da accesibilidade urbana, a pregoneira trazou na súa intervención unha pequena crónica das conquistas veciñais en materia de mobilidade, desde as primeiras ramplas da zona ata as xestións necesarias para adaptar accesos concretos do barrio, incluído o da piscina municipal.
O seu discurso deixou entrever algo que adoita pasar desapercibido: as beirarrúas, ramplas e accesos que hoxe parecen naturais foron no seu día froito da insistencia de veciños que se negaron a aceptar unha cidade de barreiras.
Das aulas á praza
A segunda grande vertente do pregón de Bravos foi a educativa. Mestra durante 37 anos, arrincou a súa carreira no antigo colexio Menéndez Pelayo, un centro do que se sentía especialmente orgullosa por ter participado nos primeiros pasos da integración escolar de moitos nenos, nunha época na que non todos estaban escolarizados. É un recordatorio de que os barrios como A Milagrosa non só se transforman con obra civil, senón tamén co que ocorre dentro das escolas.
O barrio da infancia e as festas dos noventa
Cicely, pola súa banda, achegou a mirada inversa: a de quen naceu e creceu entre estas rúas. Os seus recordos viaxaron ata os anos noventa, unha etapa na que, segundo describiu, as festas de A Milagrosa alcanzaban unha envergadura capaz de rivalizar en afluencia e renome coas propias festividades de San Froilán, a gran cita da cidade.
Esa comparación, lonxe de ser unha exaxeración nostálxica, di moito do peso que as festas de barrio tiveron historicamente na vida social lucense, e planta unha pregunta inevitable sobre como evolucionaron estas celebracións ata a actualidade.
Un barrio narrado por quen o vive
Quizais o máis valioso deste arranque festivo sexa o que di sobre o propio A Milagrosa: unha veciñanza que non precisa que ninguén a conte desde fóra, porque dispón de cronistas propios que foron testemuñas e protagonistas da súa transformación. A palabra, esta vez, serviu para abrir a festa.
As festas continuarán durante todo a fin de semana e están programadas para concluír o luns cunha chocolatada infantil, un peche pensado para os máis pequenos que completa un cartel que combina solemnidade pregoneira con actividades de proximidade.
En definitiva, A Milagrosa comezou as súas festas mirando cara a atrás, pero celebrando o presente. E se algo demostraron os dous pregóns é que a identidade dun barrio se constrúe tanto con memoria como con rúas.
Lo máis lido
- 1. El vínculo gallego de Marta Gómez Montero tras su salida de ‘Malas lenguas’: trayectoria, familia y el eco del revuelo nacional
- 2. O móbil que desenmascarou a cinco gardas civís e a un avogado en Carballo
- 3. El periodista gallego Pedro Blanco toma las riendas de ‘Hoy por Hoy’ este verano
- 4. ¿Puede ocurrir en Galicia un caso de rabia como el del niño murciélago de Canadá?
- 5. Dobre traxedia laboral na A-6: as vítimas mortais viaxaban desde Sarria cara a A Coruña