Morre en Ourense Marcos Rodríguez Pantoja, o coñecido como neno lobo de Serra Morena

Marcos Rodríguez Pantoja, o home que pasou á historia popular como o neno lobo de Serra Morena, faleceu en Ourense, segundo adiantou La Voz de Galicia. A súa última vontade foi que as súas cinzas repousasen en Rante, a parroquia do concello de San Cibrao das Viñas onde transcorreu a etapa final da súa vida, un recuncho da comarca de Ourense no que, por primeira vez en décadas, di ter atopado a tranquilidade que lle faltou desde neno.

Unha infancia roubada na serra cordobesa

Nado o 7 de xuño de 1946 en Añora, un pobo da comarca de Los Pedroches, en Córdoba, Marcos cargou desde moi pequeno cunha historia que marcou a súa vida enteira. Orfo de nai en plena posguerra, entregado polo seu pai a un pastor que o levou ao máis profundo de Serra Morena, o neno quedou abandonado á súa sorte naquelas montañas canto apenas tiña uns anos. Cómpre recordar o contexto: unha España famenta, rural e sen redes de protección social, onde a sorte dos fillos dependía case sempre da miseria dos pais.

Aquilo que veu despois é xa parte do imaxinario colectivo do país. Conta que sobreviviu máis dunha década na compaña de lobos, aprendendo os seus costumes, a súa linguaxe corporal, a súa forma de comer e de defenderse. Cando foi atopado, xa entrados os anos sesenta, apenas falaba e descoñecía case todo do mundo das persoas. A súa reinserción foi lenta, dolorosa e, polo que el mesmo contou en numerosas entrevistas ao longo da súa vida adulta, nunca do todo completa. Ninguén lle devolveu o perdido.

Do servizo militar aos pisos compartidos da cidade

O seu regreso á sociedade non foi o final feliz que moitos imaxinan. Pasou polo Exército, traballou en oficios duros —a hostalaría e a construción aparecen sempre na súa biografía— e viviu durante anos en Madrid, onde compaginou esa existencia ordinaria cunha fama crecente. Documentais, reportaxes, libros e mesmo unha película de grande éxito levaron a súa historia a millóns de persoas. O certo é que esa celebridade nunca o fixo rico nin, segundo as súas propias palabras, plenamente feliz. Demasiado ruído para alguén que aprendera a vivir en silencio.

Co paso dos anos, a soidade e as dificultades económicas levárono a buscar un lugar máis sosegado. E ese lugar foi Ourense. En Rante, a pequena aldea de San Cibrao das Viñas a poucos quilómetros da capital, atopou na súa etapa final o que parece ter buscado toda a vida: tranquilidade, paisaxe, rutina e xente que o tratou con normalidade. El mesmo resumía a súa situación nos últimos anos cunha frase simple, sen dramatismo: traballara moito e por fin vivía en paz en terras ourensás. A cifra das súas case oito décadas de vida fala por si soa.

Un vínculo inesperado entre Serra Morena e a Galicia interior

Poucas veces unha biografía tan extraordinaria termina ancorada nun lugar tan discreto. Que un home nado na Andalucía rural de posguerra, criado entre lobos e convertido en personaxe mediático, elixise unha aldea do interior galego para pechar o seu ciclo vital di moito do que Galicia ofrece a quen busca sogo. E que quixese quedar alí para sempre, en forma de cinzas, confirma que ese vínculo era auténtico. Non é menor o dato: non pediu volver a Córdoba nin quedar en Madrid, onde viviu tanto tempo. Elixiu Rante.