Muxía e Huelva, unidas pola mesma partida de cocaína: o narcotráfico que chega por mar

A cocaíña aparecida na praia de Arnela, en Muxía, e a interceptada días antes no litoral de Punta Umbría, en Huelva, pertencen a unha mesma operación, segundo adiantou La Voz de Galicia. Foi un cargamento total duns 4.000 quilos, dos que 800 se aprehendiron en augas andaluzas e outros 1.617 acabaron varados na costa muxiá. O caso confirma o que moitos sospeitaban: as rutas do narcotráfico seguen tendo a Galicia como destino privilexiado.

Unha madrugada de agosto en Arnela

Difícil esquecer as imaxes que deixou aquela madrugada do día 10. Dous pasamontañas abandonados sobre a area de Arnela contaban, mellor que calquera atestado, que alguén estivera alí e saíra correndo. A operación correu a cargo da Garda Civil, a Policía Nacional e o Servizo de Vixilancia Aduaneira, nun despregamento conxunto que se saldou coa aprehensión de 1.617 quilos de cocaína no litoral da comarca de Fisterra.

A cifra fala por si soa. Non estamos ante un alixo menor nin ante un movemento improvisado, senón ante unha operación de gran envergadura, planificada ao detalle e con medios de máis que coñecidos por quen levan décadas movendo mercadoría ilegal polo Atlántico.

A conexión con Huelva

O que a investigación permitiu esclarecer é o vínculo entre ambos os achados. A partida total rondaba os 4.000 quilos, unha cantidade que suxire unha organización capaz de mover toneladas nunha soa viaxe. Que 800 quilos fosen aprehendidos en Punta Umbría e o resto acabase en Muxía debuxa un mapa con dous escenarios e un mesmo protagonista: a costa noroccidental española como punto de descarga.

Non é menor o dato. A ninguén se lle escapa que as Rías Baixas e o litoral da Costa da Morte concentran historicamente boa parte das descargas de haxix e cocaína que entran por mar na península. A xeografía galega, coas súas praias abertas, os seus portos pequenos e as súas noites longas de inverno, segue sendo un imán para as organizacións que buscan puntos de entrada discretos.

O patrón que non cambia

Convén recordar o modus operandi. As cargas chegan en buques nodriza que navegan augas internacionais; desde eles, lanchas rápidas ou barcazas máis pequenas trasladan a droga ata a costa, onde equipos en terra a recollen e a dispersan rapidamente. Cando a vixilancia aperta, como parece ter ocorrido aquí, a mercadoría abandónase. Por iso aparecen fardos na area e pasamontañas esquecidos.

A coordinación entre a Garda Civil, a Policía Nacional e o Servizo de Vixilancia Aduaneira foi, nesta ocasión, a chave para evitar que eses 1.617 quilos acabasen distribuídos polo mercado europeo. Que o operativo lograse conectar a droga de Muxía coa partida de Huelva engade un valor investigador evidente: non se trata de achados illados, senón de pezas do mesmo crebacabezas.

Unha costa que segue en primeira liña

Para os veciños de Muxía, a nova ten un sabor agridoce. A localidade, coñecida polo seu santuario, os seus cantís e a súa memoria do Prestige, volve aparecer nos medios por unha razón que ninguén celebra. A praia de Arnela súmase así á lista de areais galegos que, durante décadas, serviron de porta de entrada para toneladas de estupefacientes.

Demasiado tempo levan as comunidades costeiras convivindo con este fenómeno. E aínda que as aprehensións se suceden, a pregunta segue sendo a mesma de hai trinta anos: mentres a demanda non ceda e os beneficios sigan sendo astronómicos, cantas partidas máis chegarán antes de que a próxima sexa interceptada? Aí, na prevención e na cooperación entre corpos, está a verdadeira batalla.