O Salnés en alerta vermella: o lume acurrala vivendas e empresas entre Vilanova e Cambados

Difícil atopar un mes de xullo en Galicia que non traiga consigo o cheiro a fume e a incerteza nas parroquias. Unha rápida sucesión de incendios forestais puxo este xoves en xaque a varias localidades da provincia de Pontevedra, con especial gravidade na comarca do Salnés, onde o lume chegou a ameazar directamente naves industriais e vivendas particulares. O vento do nordés complicou notablemente os traballos de extinción, obrigando a despregar un dispositivo masivo para evitar que a catástrofe ambiental se converta nunha traxedia humana.

Convén recordar que as liñas imaxinarias que separan os concellos non supoñen ningunha barreira física cando as lapas gañan terreo. O foco principal da xornada acendeuse no límite exacto que separa Vilanova de Arousa de Cambados. Foron as cinco e tres cuartos da tarde cando se activou a alarma. A ninguén se lle escapa que a rapidez de reacción é vital nestas situacións, pero as refachas de vento empuxaron o lume cunha violencia inusitada cara á zona de Tragove. «Demasiado cerca.»

Traballando contra o reloxo, os equipos de extinción lograron conter a besta antes de que o desastre fose irremediable. Polo momento, o balance provisional arroxa dúas hectáreas de terreo calcinado. A cifra fala por si soa se pensamos na densidade de poboación desta franxa costeira. A orixe parece estar nunha finca situada xusto por detrás das instalacións de Bateamar. A proximidade ás estruturas empresariais elevou o nivel de alerta ao máximo, e mesmo chegou a afectar a un galpón industrial na zona.

Basta con ollar o dispositivo despregado para entender a gravidade deses primeiros minutos de pánico. Medio Rural non tardou en mobilizar un auténtico operativo sobre o terreo. Un técnico coordinaba as manobras, respaldado no terreo por dous axentes forestais. Aí está a clave da contención temperá: o traballo incansable de cinco brigadas e catro motobombas machacando o perímetro durante horas ata lograr a estabilización do foco principal.

Un dispositivo repartido entre o litoral e o interior

Quen pensase que o perigo se circunscribía a unha única zona equivocábase por completo. A provincia enteira vivía unha xornada de máxima tensión e cos recursos ao límite. Na península de O Grove, a situación requiría intervención inmediata. Un foco de gran voracidade na zona de Reboredo obrigou as autoridades a solicitar apoio dende o ceo. Os medios aéreos convertéronse na ferramenta fundamental para frear a propagación dunhas lapas que ameazaban con devorar o monte a gran velocidade.

Lonxe da costa, a problemática non era menor. No interior da provincia de Pontevedra, no concello de Cuntis, o lume decidiu achegarse perigosamente á civilización. Unha nova columna de fume dirixía as súas ameazas directamente cara á aldea de O Casal. A psicoloxía do veciño cambia por completo cando as lapas asoman polo límite do monte que linda coas casas. É a chamada interface urbano-forestal, o punto de fricción onde a natureza se encontra de fronte cos núcleos habitados.

O factor climático e a vulnerabilidade empresarial

Poucas veces un incendio destas características se entende sen analizar minuciosamente o comportamento do vento. No caso do lume que conectou Vilanova e Cambados, o impulso do nordés condicionou toda a estratexia de ataque. Este vento, tan característico das xornadas estivais galegas, seca a vexetación en cuestión de horas e converte calquera faísca nun fronte incontrolable. O certo é que o dispositivo de extinción ten que adaptarse constantemente aos cambios de dirección para evitar verse superado polas lapas.