No pequeno núcleo de Fillobal, parroquia de Triacastela, algo que parecía perdido volve ter vida. O próximo 1 de abril abrirán de novo un bar e un albergue que, ata hai uns meses, eran os dous únicos servizos do lugar; ao fronte estarán Miguel Fernández e Ariana Montero, acompañados polo seu fillo Aiden. Para un lugar que conta con apenas unha decena de habitantes, a reapertura supón moito máis que un negocio: é un empurrón para a vida comunitaria e para o tramo do Camiño Francés que atravesa este concello.
Unha aventura por partida dobre
Miguel non é alleo ao sector. Tras unha década traballando como camareiro, afirma sentirse preparado para esta aventura que combina bar e hostal. «Estou emocionado», resume con sinxeleza. A parella levaba tempo coa idea de xestionar un albergue de peregrinos cando xurdiu a oportunidade de asumir tamén o bar colindante. Lonxe de acobardarse, decidiron apostar por un proxecto propio que responda tanto ás necesidades do veciñado como ás dos peregrinos que pasan polo Camiño.
O albergue, rehabilitado polos mesmos promotores e remozado con traballos de pintura que fixeron a man, ofrece literas repartidas en tres habitacións, ademais dun dormitorio individual e outro dobre, unha configuración pensada para combinar conforto básico e capacidade estacional. En paralelo, o bar manterá boa parte da oferta tradicional —cafés, almorzos, tapas— pero cun xiro persoal: Miguel e Ariana prevén poñer especial atención na carne de produción propia, procedente da súa pequena explotación, e na hospitalidade que sempre os caracterizou.
«Moitos xa me dixeron que tiñan gañas de que abríramos para poder vir a tomar o café», conta Miguel, coa naturalidade de quen coñece a cada veciño polo seu nome. Ese diálogo directo coa xente do lugar é unha das bazas do proxecto: en Fillobal, cada servizo que pecha deixa un oco difícil de cubrir, e volver abrir significa recuperar un punto de encontro que ata agora se botaba en falta.
Raíces e paisaxe: por que O Solpor
O nome elixido, O Solpor, non é casual. Miguel e Ariana eran clientes habituais antes de dar o paso de rexentar o local e confesan que lles fascinaba a luz que se deslava tras as montañas ao atardecer. «Sempre nos chamou a atención como quedaba a paisaxe cando se agochaba o sol; parecíanos que o nome lle pegaba moitísimo», relata Miguel. Incluso deseñaron unha imaxe con ese sol que se agocha tras as cumbres, unha postal do rural galego que pretende acompañar a experiencia do visitante.
En Triacastela, coma na maior parte de Lugo, a paisaxe é factor determinante: os peregrinos perciben unha Galicia que combina camiños anchos e bosques, aldeas con poucos veciños e establecementos que abren e pechan segundo a estacionalidade. Que O Solpor non precisase grandes obras —máis alá do acondicionamento interior e a pintura— facilita a súa entrada no circuíto de servizos do Camiño. Á falta de reformas estruturais maiores, os últimos retoques céntranse na posta a punto e en deseñar unha oferta amable e recoñecible.
Cabe lembrar que o albergue levaba pechado aproximadamente un ano e que o bar deixara de funcionar o pasado outubro. A dobre reapertura, pois, non é só unha reapertura comercial: é a restitución de dous puntos que ata hai pouco eran referencia para veciños e camiñantes. Nunha comarca onde a desaparición de servizos acelera a despoboación, cada establecemento recuperado ten un efecto multiplicador na vida social do lugar.
Repercusións para Fillobal e para o Camiño
Os efectos serán visibles de xeito inmediato. Coa Semana Santa á volta da esquina e a tempada alta de peregrinos a piques de comezar, os responsables esperan que os prim
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.