A provincia de Ourense, durante décadas símbolo da España baleirada e da emigración cara a outros puntos de Europa e do mundo, vive un momento de inflexión silenciosa pero profunda. Un fluxo inverso, desta vez de chegada, foi tecendo durante anos unha nova realidade social e económica. Neste contexto, a apertura do período de regularización extraordinaria de persoas migrantes non é só unha medida administrativa do Goberno; é un recoñecemento institucional a unha transformación xa consumada e unha aposta por formalizar a contribución de milleiros de persoas que xa son parte esencial do territorio.
Do éxodo á acollida: un cambio de paradigma
A narrativa tradicional de Ourense estivo ligada á perda de poboación e ao envellecemento. Con todo, baixo ese relato dominante, un fenómeno distinto botou raíces. A chegada progresiva de poboación de orixe estranxeira actuou como un contrapeso demográfico modesto pero significativo, insuflando vitalidade nos núcleos urbanos e, especialmente, nos sectores produtivos clave. Este proceso non foi fruto dunha política concreta, senón dunha dinámica orgánica onde a necesidade laboral e a procura de oportunidades atoparon un punto de encontro. A regularización chega, por tanto, para dar luz e dereitos a unha realidade que xa existía na sombra, permitindo que persoas que levan anos traballando, pagando impostos indirectos e criando as súas familias na provincia poidan saír da vulnerabilidade legal.
“Cando unha sociedade cambia, a administración debe facelo tamén. Non se trata só de cumprir a lei, senón de darlle sentido á vida en común”, reflexiona un responsable municipal de servizos sociais.
O pilar económico invisible: forza laboral e rexeneración
Basta con observar os sectores da construción, da hostalería, da agricultura ou do coidado de persoas para constatar un feito incontestable: a economía ourensana depende, nunha medida sustancial, de mans procedentes doutros países. Trátase dun fenómeno común en moitas rexións españolas, pero que en provincias con desafíos demográficos como esta adquire unha dimensión estratéxica. A regularización masiva que se achega ten, por iso, unha lectura económica inmediata: converter traballadores ocultos en contribuíntes plenos, con acceso a dereitos laborais, cotizacións á Seguridade Social e poder adquisitivo formal. Isto non só fortalece as arcas públicas, senón que dignifica o traballo e estabiliza as plantillas de negocios esenciais, moitos deles en pobos que, doutro xeito, verían pechar os seus únicos comercios ou servizos.
O proceso: un desafío logístico e unha proba de eficacia
A apertura do prazo, coas súas modalidades telemáticas e presenciais, supón un reto operativo de primeiro orde para as oficinas públicas da provincia. A experiencia de procesos anteriores no territorio nacional indica que o éxito depende dunha información clara e accesible, así como dun acompañamento efectivo para evitar a brecha dixital ou de comprensión xurídica. O verdadeiro exame non é para os solicitantes, senón para o sistema: a súa capacidade para xestionar de forma áxil e humana unha ventá de oportunidade que ten data de caducidade. A eficiencia neste trámite será un termómetro da madurez da administración para xestionar a diversidade e a complexidade no século XXI.
