Pocas veces unha provincia enteira se paraliza para despois estallar. Ourense o fixo. A tarde do domingo, as prazas e terrazas da cidade e dos municipios da comarca converteronse nun fervor de camisetas vermellas, bandeiras e berros contidos que, ao pitido final, liberáronse nunha explosión de ledicia colectiva. O sufrimento dos minutos previos transformouse nunha celebración que, segundo os que o viviron, non se lembra con tanta intensidade dende as grandes citas do deporte español.
Unha provincia vestida de gala
Desde a primeira hora da mañá, Ourense amencerou tiñida de vermello e amarelo. As bandeiras asomaban nos balcones e nas fiestras, non como un mero adorno, senón como unha declaración de intencións. Nas rúas do centro, a competencia entre as camisetas brancas e as vermellas era feroz, pero ambas cun mesmo destino: a pantalla xigante ou o televisor do bar de confianza. Non era un partido calquera. Era unha final do Mundial, e a provincia, como o resto do país, tomouse a cita cunha devoción que roza o relixioso.
As terrazas, abarrotadas dende a media tarde, foron o termómetro da tensión. Cada xogada, cada aproximación á área contraria, provocaba ondas de ruído que subían e baixaban ao ritmo da pelota. Na Praza Maior, o epicentro das celebracións na capital, o ambiente era eléctrico. Familias enteiras, grupos de amigos e incluso algún turista despistado fundíronse nunha mesma masa de afición. A imaxe dunha moza ondeando a bandeira española, captada polo obxectivo dun fotógrafo local, converteuse no símbolo dunha xornada que quedará na memoria colectiva.
Do silencio ao rugido
O certo é que o partido non foi un paseo militar. Houbo momentos de incertitude, deses que fan morderse as uñas aos máis veteranos. O silencio que se instalou nalgúns lugares durante os compases de maior presión rival foi roto por un rugido ensurdecedor cando a pelota besou a rede. Alí está a clave da xornada: o tránsito emocional. Do nó no estómago á liberación total. E Ourense, como un só ser, experiméntoo en cada recanto da súa xeografía.
Nos bares da rúa do Paseo, os camareros apenas daban abasto. As consumicións multiplicábanse, pero ninguén miraba o reloxo. O tempo, ese domingo, marcábao o marcador. As peñas e as asociacións de veciños organizaron pantallas en locais sociais, e nas parroquias máis pequenas, o partido continuou coa mesma intensidade que no centro da cidade. A provincia enteira estaba entregada á súa selección, sen fisuras.
Unha celebración que trasciña o deporte
Non é menor o dato de que, en tempos de polarización, o fútbol siga tendo esa extraña capacidade de unir. En Ourense, a celebración non entende de cores políticas nin de diferenzas sociais. Durante unhas horas, a camiseta da selección foi o único uniforme válido. As rúas enchéronse de coches con bandeiras, de claxóns e de cantos que se alargaron ata ben entrada a madrugada. A noite ourensá foi un hervido de ledicia contida que, por fin, atopaba o seu alivio.
A celebración, con todo, non foi unha explosión espontánea. Íase xestando desde moito antes. As redes sociais, os grupos de WhatsApp e o boca a boca foron quentando motores durante toda a semana. A final era, para moitos, o evento do verán. E Ourense respondeu. As previsións de asistencia ás zonas de concentración quedaron curtas. As prazas rebosaban, e os que chegaron tarde tiveron que conformarse con ver o partido dende as rúas adxacentes, atentos ao rugido da multitud para saber cando celebrar.
Demasiado tempo pasara dende a última gran ledicia futbolística en España. A primeira, aquela da que todos falan, quedou gravada a lume na memoria dos máis novos. A de onte, con todo, ten un sabor especial. Quizais…
