Poucas veces unha provincia enteira se paraliza para despois estalar. Ourense fíxoo. A tarde do domingo, as prazas e terrazas da cidade e dos concellos da comarca convertéronse nun formigueiro de camisolas vermellas, bandeiras e berros contidos que, no asubío final, se liberaron nunha explosión de ledicia colectiva. O sufrimento dos minutos previos transformouse nunha celebración que, segundo quen o viviu, non se lembra con tanta intensidade desde as grandes citas do deporte español.
Unha provincia vestida de gala
Desde primeira hora da mañá, Ourense amenceu tinguida de vermello e gualda. As bandeiras asomaban en balcóns e xanelas, non como un mero adorno, senón como unha declaración de intencións. Nas rúas do centro, a competencia entre as camisolas brancas e as vermellas era feroz, pero ambas cun mesmo destino: a pantalla xigante ou o televisor do bar de confianza. Non era un partido calquera. Era unha final do Mundial, e a provincia, como o resto do país, tomouse a cunha devoción que rozaba o relixioso.
As terrazas, abarrotadas desde media tarde, foron o termómetro da tensión. Cada xogada, cada aproximación á área contraria, provocaba ondas de ruído que subían e baixaban ao ritmo do balón. Na Praza Maior, o epicentro das celebracións na capital, o ambiente era eléctrico. Familias enteiras, grupos de amigos e ata algún turista despistado se fundiron nunha mesma masa de afección. A imaxe dunha nova empunando a bandeira española, captada polo obxectivo dun fotógrafo local, converteuse no símbolo dunha xornada que ficará na memoria colectiva.
Do silencio ao ruxido
O certo é que o partido non foi un paseo militar. Houbo momentos de incerteza, deses que fan mordelas as uñas aos máis veteranos. O silencio que se instalou nalgunhas zonas durante os compases de maior presión rival foi roto por un ruxido ensordecedor cando o balón bicou a rede. Aí está a clave da xornada: o tránsito emocional. Do nó no estómago á liberación total. E Ourense, como un só ser, experimentouno en cada recuncho da súa xeografía.
Nos bares da rúa do Paseo, os camareiros apenas daban abastecemento. As consumicións multiplicábanse, mais ninguén miraba o reloxo. O tempo, ese domingo, marcábao o marcador. As peñas e as asociacións de veciños organizaron pantallas en locais sociais, e nas parroquias máis pequenas, o partido seguiuse coa mesma intensidade ca no centro da cidade. A provincia enteira estaba entregada á súa selección, sen fendas.
Unha celebración que trascende o deporte
Non é menor o dato de que, en tempos de polarización, o fútbol siga tendo esa estraña capacidade de unir. En Ourense, a celebración non entende de cores políticos nin de diferenzas sociais. Durante unhas horas, a camisola da selección foi o único uniforme válido. As rúas enchéronse de coches con bandeiras, de claxon e de cánticos que se alongaron ata ben entrada a madrugada. A noite ourensá foi un formigueiro de ledicia contida que, por fin, atopaba o seu desabogo.
A celebración, con todo, non foi un estallido espontáneo. Víase xestando desde moito antes. As redes sociais, os grupos de WhatsApp e o boca a boca foran quentando motores durante toda a semana. A final era, para moitos, o evento do verán. E Ourense respondeu. As previsións de asistencia ás zonas de concentración ficaron curtas. As prazas rebordaban, e quen chegaron tarde tiveron que conformarse con ver o partido desde as rúas adxacentes, atentos ao ruxido da multitude para saber cando celebrar.
Tempo de máis pasara desde a última gran ledicia futbolística en España. A primeira, aquela da que todos falan, ficou gravada a fogo na memoria dos máis novos. A de onte, con todo, ten un sabor especial. Quiz
