Parálise urbanística en Ourense: un ano de atraso innecesario no plan que rexerá o futuro da cidade

La Voz de Galicia na súa información máis recente, o goberno local dilatou de maneira inxustificada unha fase do expediente que, por lei e por complexidade técnica, debería terse saldado en apenas sesenta días. Mentres tanto, a cidade segue mirando ao futuro coa ollada posta no retrovisor.

Unha lexislación local ancorada nos anos oitenta

Poucas veces un silencio administrativo fala tan alto como neste caso. Para entender a magnitude do atraso actual e a súa gravidade, convén lembrar o calvario histórico que arrastra a capital da provincia en materia de ordenación do territorio. O último PXOM que logrou aprobar o concello ourensán foi derrubado de raíz por unha sentenza xudicial firme hai a trintena de quince anos. Aquela decisión dos tribunais deixou un baleiro legal que a día de hoxe segue sen cubrirse de forma definitiva.

Trinta e oito anos. Ese é o tempo que as normas urbanísticas da cidade permaneceron conxeladas, unha cifra que resulta difícil de dixerir en calquera administración pública moderna. Ourense opera hoxe coa estrutura de xestión de solo derivada das vellas normativas aprobadas no ano 1986. É dicir, a cidade de hoxe, con todas as súas necesidades de vivenda, infraestruturas e desenvolvemento económico, está atada de pés e mans por un marco legal pensado para unha España que aínda non entrara na Unión Europea.

Tempo de máis. Eses desfases temporais provocan que calquera iniciativa urbanística relevante dependa de interpretacións parcheadas e da eterna tramitación dun novo plan que nunca termina de chegar a bo porto. O novo PXOM presentouse como o remedio a todos estes males de planificación estrutural, pero os tempos políticos e administrativos parecen conspirar contra a súa materialización.

O calendario esmagado pola inacción

O epicentro da polémica reside agora na análise dos prazos reais do expediente. Non é menor o dato de que o trámite agora sinalado tiña un percorrido previsto de tan só dous meses. Con todo, a maquinaria municipal multiplicou esa estimación por seis. Un ano enteiro de atraso nun momento no que a celaridade debería ser a máxima prioridade para desbloquear a cidade.

A ninguén se lle escapa que redactar un plan de ordenación urbanística é un traballo que requir minuciosidade, informes técnicos de alto nivel, consultas sectoriais e un escrupuloso respecto pola normativa autónomica e estatal. O certo é que o detalle de cada documento de aprobación require meses de dedicación por parte dos arquitectos, xuristas e técnicos involucrados. Mais o atraso agora destapado non responde a esixencias de calidade técnica, senón a unha parálise estritamente burocrática e institucional na que o expediente permaneceu dormido.

O silencio e o inmovilismo nas dependencias administrativas da Finca Santamarina, sede principal da alcaldía e do goberno municipal, teñen un custo directo. O custo dun municipio que non pode crecer ao ritmo que demandan os seus cidadáns, os seus promotores e o seu propio tecido empresarial. Difcilmente pode unha urbe competir por reter talento ou atraer investimento inmobiliario e industrial se non sabe con claridade que se pode construír, onde e baixo que condicións de edificabilidade.