Paula Púa: faleceu unha persoa achegada, un duro golpe

A actualidade informativa vese marcada por Paula Púa, que fai balance do ano, un acontecemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

O balance de Paula Púa

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

Co final do ano no que se prometeu, Paula Púa fai balance e conta a ABC o momento persoal e profesional no que se atopa.

A humorista e guionista de 33 anos, que formou parte de programas como ‘Zapeando’ ou, máis recentemente, foi colaboradora en ‘Más de uno’ de Ondacero, ademais de facer monólogos e levar as súas redes sociais (con bastante éxito).

Pódese dicir que é bastante polifacética, porque tamén traballou como xornalista.

Pero sen dúbida, e aínda que non teña problema en amosar o seu lado máis vulnerable, o que máis lle gusta é facer rir e fágoo case de xeito natural.

Quen é Paula Púa? Paula Púa é unha persoa que fai o que pode, ¿vale?

É unha persoa autónoma e que por sorte se gaña a vida facendo o que lle gusta, que é a comedia, e fai rir á xente e tal.

Entón é unha persoa que está ben, está feliz.

Experiencias profesionais e persoais

Os cinéfilos coñécena dos Premios Feroz que presentou, ¿foi máis fácil ese reto co seu pasado como xornalista?

Foi bastante semellante ao stand-up, ou sexa, ao monólogo, máis que ao que é o xornalismo.

Pero ao final eu tamén o que fixera de xornalismo era estar nunha redacción copiando e pegando teletipos, sinceramente, que é ao final o que facíamos.

Entón máis parecido a un monólogo pero a grande, uns brillos que eu dicía, aínda que me saia mal polo menos as fotos…

¿Alguén felicitouna do público, que estaba cheo de actores famosos?

Si, creo que foi Icíar Ituño, soame moitísimo que veu á festa despois e díxome que que guai.

Parece que me soa, igual non era ela, pero eu digo que si era ela.

Muita xente logo díxome que que guai, pero logo como a xente xa ía moi arriba eran máis simpáticos.

¿Que é o que máis lle gusta facer, tele, monólogos…?

Eu son moi fan do directo e na tele tamén, se é gravado perde un pouco de ‘punch’.

No stand-up está á flor da pel, sabes se está a ir ben ou mal e tes que adaptarte, iso dáche unha adrenalina que a min gústame moito.

Agora, esgota, bastante.

Sobre todo para a xente que temos ansiedade, que somos inseguros e tal, é unha profesión complicada pero moi bonita.

Esgota física e mentalmente, ambas.

Sobre todo porque te expones moitísimo, contas as túas cousas, algo moi persoal… entón se non gusta é moi fácil levalo ao persoal e pensar «non gusto eu».

É significativo facer un traballo mental e por iso creo que case todos os cómicos que coñezo van ou foron a terapia.

E fisicamente a voz, claro, hai que proxectar como os artistas, co diafragma, pero eu son imbécil.

Este ano levou varios chascos coa cancelación de programas como ‘Caiga quien caiga’, ¿como se xestiona esa decepción?

Xa aprendes, obviamente che dá moita tristura, pero eu creo que asimilas.

Chega un punto no que eu xa estiven en varios programas que se cancelaron e digo «¿Serei eu?» (ríe).

Non, hai moitos factores que inflúen, tentas quedar coa idea «Ostras, o traballo que fixemos creo que estaba moi ben».

Obviamente había que ter dado unha volta máis seguramente, porque se non funcionaban as audiencias é