Na Sección Oficial a Concurso do Festival de Málaga, o 11 de marzo de 2026, o cineasta Carlo Padial presentou a súa nova película, «Pizza Movies», unha comedia dramática que parte da extravagancia para chegar a un retrato terno da precariedade xeracional. A película, escrita por Padial xunto con Desirée de Fez e Carlos de Diego, articula un mosaico de personaxes excéntricos nunha cidade contemporánea que busca evasión e sentido a través de pequenas ilusións. Dende o seu inicio, o filme propón unha mestura de humor posmoderno e sensibilidade que pretende conectar con audiencias máis amplas que en traballos anteriores. O resultado é unha proposta que, segundo algúns, mantén a singularidade do autor pero ábrese a formas narrativas máis accesibles.
O ton inicial de «Pizza Movies» percorre un catálogo de rarezas e gags peculiares —un enfermeiro con dificultades articulatorias que coida a un pai que se cre autor de Dalí, entre outras extravagancias—, e podería correr o risco de esgotarse por acumulación. Con todo, a medida que avanza o metraxe a película vai modulando rexistros: do pastiche ao afecto, da chanza ao retrato íntimo, ata converterse en algo parecido a unha fábula contemporánea. Esa transformación permite que as historias paralelas, aparentemente deseñadas para a provocación, rematen por sustentar un discurso sobre a soidade, a ilusión e a procura dunha saída. A metáfora recurrente coa pizza, tanto como obxecto cotián como símbolo de creación compartida, funciona como fío condutor.
No reparto destacan as interpretacións de Judit Martín e Berto Romero, acompañados por Bruna Cusí, Miguel Nogueras, Raúl Arévalo e Tamar Novas, entre outros. As actuacións equilibran o pulso entre o grotesco e o humano: algúns personaxes rozan a caricatura sen perder a hondura necesaria para conmover. O guión manexa con habilidade as variacións de ton e ofrece momentos de xenuína ternura que contrarrestan a acumulación de gags. Esa mestura —ademais dunha dirección que sabe modular tempo e ritmo— permite que a película avance cara unha sensación de esperanza contida.
Críticos que lembraban o corte abrupto que supuxo a anterior película de Padial, «Algo muy gordo», sinalaron que nesta ocasión o director parece esforzarse por integrar a súa particular poética do humor nunha estrutura máis próxima á comedia convencional. Unha lectura recorrente é que Padial optou por domesticarse o xusto para conservar o seu selo sen renunciar á narratividade. Esa decisión percíbese nas secuencias que aluden a clichés de Hollywood —xulgamentos melodramáticos, underdogs fronte a sistemas ríxidos, comedias románticas— pero reinterpretados desde a óptica de personaxes vulnerables. O equilibrio entre o familiar e o inesperado é o maior mérito da proposta.
A nivel temático, «Pizza Movies» funciona como espello dunha xeración que vive entre a precariedade e a necesidade de ilusión. Os personaxes atópanse en pequenos proxectos —montar unha pizzaría, perseguir unha inocente fantasía artística— unha vía para tolerar a incerteza cotiá. A película non ofrece receitas, pero si suxire que a saída pode consistir en compartir, crear e aceptar a propia fraxilidade con menos cinismo. Esa sutileza moraliza sen sermonear e deixa no espectador unha sensación de alivio mesturado con melancolía.
Dende o punto de vista formal, Padial recorre a un linguaxe visual que favorece a proximidade: primeiros planos que rexistran xestos e silencios, e unha posta en escena que alterna o apunte grotesco con momentos de calma. A música e a montaxe contribúen a que o cambio de rexistro do gag ao afecto non resulte brusco, e algunhas secuencias compoñen imaxes de gran eficacia emocional. Non obstante, hai momentos nos que a acumulación de rarezas aínda pode distraer do fío narrativo principal.
Entre as re
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.