Unha promotora logrou a licenza para rehabilitar de forma integral o edificio coñecido historicamente como El Louvre, no corazón de Porta do Sol, coa intención de converter as dúas plantas superiores nun total de sete vivendas. A intervención, que conta ademais con autorización arqueolóxica, chega despois de décadas de abandono e de se converter nun dos últimos inmobles sen reformar do contorno que hoxe serve de escaparate urbano en Vigo.
A reforma e o proxecto arquitectónico
A sociedade promotora responsable da operación é Amade SL, domiciliada en Madrid e presidida por Teresa Lilian Debelius Kinsey. A empresa encargou a dirección da obra ao arquitecto vigués Ramón Varela Barreras, que afronta a rehabilitación completa das plantas superiores —os baixos comerciais non forman parte da adquisición—. Segundo a memoria técnica do proxecto, o estado do inmoble é «pésimo e perigoso», tanto nos acabados como na estrutura e na fachada traseira, polo que a intervención non é só estética, senón de estabilidade e seguridade.
O plan de actuación contempla a creación de tres vivendas na primeira planta, onde no seu día se ubicou o comercio téxtil, e catro na segunda planta, dúas delas en formato dúplex aproveitando o baixo cuberta permitido pola ficha de edificación. Estas sete unidades pretenden recuperar o uso residencial dunha edificación que, desde o seu remate en 1892, formou parte do conxunto de construcións promovidas na reforma urbana de finais do século XIX polo arquitecto municipal Alejandro Sesmero.
Os técnicos subliñan ademais a necesidade de intervir na cuberta, actualmente en chapa de fibrocemento sen tella, e nunha fachada cuxa lectura estética quedou fragmentada por engadidos e modificacións ao longo do tempo. A promotora defende que a posta en valor do inmoble terá un efecto directo na praza e no seu contorno, contribuíndo a unha imaxe máis homoxénea e á consolidación de Porta do Sol como punto neurálxico da cidade.
Un edificio con memoria e oficio comercial
O comercio que deu nome á casa foi un exemplo da modernización do comercio vigués a comezos do século XX. Impulsado por Segundo Gil Dávila, El Louvre anunciábase como establecemento de alta gama, importador de novidades desde París e Londres, especializado en roupa branca, blusas e “vestidos de sociedade”. Aquel anuncio de 1914 ilustraba o novo linguaxe comercial dunha cidade que competía con referencias internacionais: a clientela buscaba moda, calidade e certo cosmopolitismo.
“En breve esta casa inaugurará ao público un novo establecemento… estase a construír nos mellores obradoiros de ebanistería desa cidade, de Barcelona e París…”
Aquel comercio formou parte dunha onda de establecementos que bautizaban a cidade con nomes de fuste —La Villa de París, La Maison de Blanc, Zapato Inglés— e que debuxaron unha identidade comercial que, en boa medida, aínda sobrevive na lembranza urbana. Cabe lembrar que, ao contrario da planta nobre, os baixos comerciais do edificio non pertencen á promotora, o que obriga a coordinar a actuación cos actuais arrendatarios ou propietarios para garantir a coherencia da intervención en fachada e acceso.
Non é a primeira operación da promotora na provincia: ademais da súa actividade no sector do transporte e da moda —a presidenta mantén vínculos con marcas de bolsos cuxa popularidade se disparou nos últimos anos—, Amade conta con proxectos residenciais en zonas de alto prestixio, como a promoción de chalés en Cabo Estai. Esa experiencia en desenvolvementos de alto standing explica en parte a súa aposta por interv
