A sexta entrega da saga protagonizada por Santiago Segura, titulada ‘Torrente, presidente’, estreouse este venres, 13 de marzo de 2026, e xerou un movemento notable nos Cines Imperial de Sabadell, onde moitas butacas enchéronse nas primeiras sesións. O regreso do personaxe de José Luis Torrente chegou rodeado de expectativa: colas na entrada, móbiles preparados para captar o ambiente e risos mesmo antes de que comezase a película. Os espectadores achegáronse coa idea de comprobar se o ton irreverente que caracterizou as primeiras entregas se manteña nesta nova proposta. As impresións en quente apuntan a que, polo menos para boa parte do público, a película cumpre o seu propósito de entretemento.
Dende primeiras horas a afluencia foi superior á habitual para un venres e nas salas palpitaba unha mestura de público novo e asistentes de maior idade que seguiron a saga desde os seus inicios. Algunhas persoas chegaron tras organizar maratóns de visionado das películas anteriores para refrescar personaxes e guiños, mentres que outras preferiron entrar con case ningunha información para conservar o factor sorpresa. A presenza destacada de seguidores de internet e de persoas máis veteranas debuxou un público plural que reaccionou con carcaxadas e aplausos ao rematar a primeira proxección. Esa resposta inmediata foi un dos trazos máis repetidos entre os espectadores consultados.
Unha parella que recoñeceu facer o maratón previo afirmou que a película superou as súas expectativas e que recupera o espírito das primeiras dúas entregas, citando o ritmo e o tipo de comedia como motivos de satisfacción. Moitos mozos destacaron, ademais, a aparición de rostros coñecidos das plataformas dixitais, un recurso que, segundo eles, conecta coa súa xeración e achega un aliciente extra á proposta. Quen optou por non ver tráilers antes do estreo valorou positivamente o “factor sorpresa” e sinalou que algúns avances promocionais adoitan mostrar o mellor da cinta, restándolle sorpresa á experiencia. En xeral, a sensación de varios grupos era que a película vive de momentos concretos que funcionan ben in situ.
Ao rematar a primeira sesión, os aplausos foron especialmente notables entre os espectadores máis novos, que non dubidaron en expresar en voz alta que “para isto paga a pena ir ao cine”. Esa frase resumiu a percepción de quen viu a cinta como un entretemento efectivo en sala, con gags recoñecibles e un ton provocador que persiste na franquía. A combinación de humor escatolóxico, chistes políticos e cameos de figuras mediáticas volveu xerar reaccións polarizadas, pero maioritariamente festivas no público presente. Para moitos afeccionados, o regreso ao estilo das primeiras entregas foi un dos maiores alicientes.
Entre os asistentes de maior idade houbo tamén eloxios comparativos: un espectador que asegurou ver todas as películas da saga no seu estreo afirmou que esta nova entrega está “moito mellor que a última” e que os cameos están mellor integrados na trama. Esa percepción sobre unha maior cohesión na construción dos personaxes e nas aparicións puntuais foi unha apreciación repetida por quen coñece ben a evolución da serie. En contraste, algúns sinalaron que momentos puntuais podían sentirse innecesariamente forzados, aínda que sen ensombrecer a valoración xeral positiva na sala.
Varios espectadores advertiron que a cinta recupera personaxes e chistes previos, polo que vela sen coñecer a filmografía anterior pode restar gozo por referencias que actúan como guiños internos. Esa necesidade de contexto, segundo explicaron, non impide que a película funcione a nivel xeral, pero si potencia a sensación recompensadora para os seguidores de longa traxectoria. A recuperación de nomes e situacións antigas percíbese, p
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.