Pode Galicia sacar proveito unindo forzas polos seus aeroportos?

Un conflito recorrente con impacto rexional

A discusión sobre os aeroportos galegos volve ocupar titulares, pero convén mirar máis alá dos reproches locais. A verdadeira cuestión é se o modelo actual —tres terminais que compiten polas mesmas rutas— serve aos intereses colectivos da comunidade ou se, pola contra, reduce a capacidade de Galicia para posicionarse nos mapas do transporte internacional.

Competencia entre ciudades: custo real

Cada administración local tende a defender as súas prioridades, o que se traduce en campañas para captar unha ruta concreta ou incentivar a unha compañía aérea. Esa estratexia puntual pode beneficiar a unha cidade no curto prazo, pero tamén xera ineficiencias: duplicidade de esforzos comerciais, promocións contraditorias e dispersión da demanda. O resultado adoita ser itinerarios fráxiles que desaparecen cando a ocupación non responde, e unha perda de oportunidades ante grandes operadores que buscan mercados con volumes sostibles.

Consecuencias para a economía e o turismo

A conectividade aérea condiciona o turismo, o investimento e a actividade empresarial. Galicia, coa súa dispersión poboacional e o seu peso en sectores como o turismo e a exportación, necesita rutas fiables e competitivas. A fragmentación impide ás veces ofrecer frecuencias atractivas ou destinos estratéxicos, o que penaliza a chegada de visitantes internacionais e encarece a loxística para as empresas. Unha política dispersa pode traducirse, en definitiva, en menor crecemento económico e perda de visibilidade en mercados clave.

Custos ambientais e de oportunidade

Máis alá do debate económico, existe unha dimensión ambiental e de uso eficiente dos recursos. Manter varias infraestruturas con competencia intensa pode implicar voos subóptimos e maior consumo enerxético por pasaxeiro. Nun escenario onde a sustentabilidade gaña peso na axenda pública e empresarial, a planificación de rutas e frecuencias debería tamén ponderar o impacto ambiental e favorecer solucións que reduzan emisións por pasaxeiro e maximicen a ocupación.

Modelos e alternativas practicables

Outras rexións con varios aeroportos optaron por fórmulas de cooperación: asignar perfís diferenciados a cada terminal (por exemplo, voos internacionais de longa distancia, conexións rexionais ou de baixo custo), crear unha oficina común de promoción de rutas ou establecer incentivos coordinados para as aeroliñas. Estas medidas permiten ofrecer unha proposta máis sólida aos operadores e evitar que a competencia local fragmente a demanda.

Non se trata de pechar instalacións, senón de planificar a súa complementariedade: identificar nichos, concentrar esforzos comerciais e deseñar unha marca de territorio que abra portas a rutas de maior relevancia. Un enfoque combinado pode facer máis atractiva a rexión para os grandes players do sector.

O papel das administracións e a gobernanza

A coordinación esixe vontade política e mecanismos estables: mesas permanentes, obxectivos compartidos e criterios técnicos que guíen as decisións sobre investimentos e promocións. Tamén é necesaria unha interlocución única ante aeroliñas e turoperadores, que reduza a dispersión de mensaxes e ofreza cifras consolidadas de demanda. Sen estes instrumentos, calquera plan corre o risco de quedar en anuncios puntuais.

Valor engadido: especialización e servizos complementarios

Unha estratexia conxunta non exclúe a innovación local. Os aeroportos poden diferenciarse por servizos engadidos: hubs para carga, facilidades para turismo de negocios, integración con transporte terrestre de alta calidade ou programas de fidelización rexional. Apostar pola especialización controlada e coordinada suma argumentos fronte ás compañías aéreas e pode xerar sinerxías positivas entre cidades.