Un ano despois do incendio máis grave da historia de Galicia, a aldea de Roblido, no concello de A Rúa, non só chora o perdido. Entre as ladeiras calcinas do entorno de Larouco, un grupo de veciños tomou unha decisión que sorprende pola súa audacia: converter parte do seu monte queimado nun miniparque natural. A iniciativa, que nace do cansazo e do apego a unha terra que se negou a morrer por completo, choca de fronte coa fórmula tradicional de repoblación baseada en piños.
A catástrofe de 2025 arrasou miles de hectáreas entre as provincias de Lugo e Ourense, deixando unha cicatriz que aínda dóe. Pero en Roblido, a conversa cambiou de ton. Xa non se trata só de canto se perdeu, senón de que se quere plantar. E aí está a clave: os veciños non queren un monte uniforme e de crecemento rápido. Queren un espazo vivo, con identidade, que recorde o que había antes de que o lume o barrera todo.
A resistencia silenciosa do alcornoque
Convén lembrar a imaxe que ofrecía a aldea fai pouco máis de doce meses. Os montes de A Rúa, Valdeorras e a comarca de Larouco eran unha mancha negra e fumegante. Os servizos de extinción traballaron durante días contra un fronte que non daba trégua. O balance foi demoledor: falouse do peor incendio rexistrado na comunidade autónoma, cunha superficie arrasada que superou calquera precedente recente.
Pero entre as cinzas, algo sobreviviu. Os alcornoques, esas árbores de corteza gruesa e carácter mediterráneo que salpican a zona, resistiron o envite das chamas como ninguén esperaba. Mentres os piños, plantados no seu día para explotación madeireira, caeron como soldados de chumbo, os alcornoques aguantaron. Non é menor o dato: a súa capacidade para rebrotar tras o lume é coñecida, pero velo en directo, na túa propia aldea, marca unha diferenza abismal.
Esa resistencia inspirou o proxecto. Un matrimonio de veciños de Roblido, ambos naturais da aldea, expresábao con unha claridade meridiana durante un paseo polo miradoiro da localidade: os sobreiros son os únicos que resistiron. Frase curta, contundente, que resume unha filosofía de rexeneración que vai máis aló do puramente ecolóxico.
Un proxecto con nome propio: o miniparque natural
A idea, segundo o que puido saber este xornal a través da información adiantada por La Voz de Galicia, é ambiciosa pero realista. Os veciños queren habilitar unha zona do monte queimado como miniparque natural, un espazo que sirva ao mesmo tempo de homenaxe ao perdido e de banco de probas para unha recuperación diferente. Nada de grandes infraestruturas; trátase de algo moito máis sinxelo e, ao mesmo tempo, máis profundo.
Caminar polas sendeiras que rodean Roblido permite facer unha idea do que foi aquel inferno. Os troncos negros, a terra suxeita, o silencio que deixou o lume. Pero tamén se ven os primeiros brotes verdes, tímidos, ábrese paso entre a desolación. A natureza, tozuda, comeza a reclamar o seu espazo. A pregunta é se os humanos saberemos acompañala ou volveremos a impoñerlle o noso criterio.
Alí está o debate. A repoblación masiva con piñeiros, tan habitual en Galicia tras os incendios, responde a unha lóxica económica de curto prazo. Pero os veciños de Roblido plantean outra cousa: un monte diverso, con especies autóctonas, que protexa o solo, que retena auga e que ofreza un hábitat rico en biodiversidade. Un miniparque natural que, ademais, podería converterse nunha atracción turística modesta pero sostible para unha comarca que necesita desesperadamente alternativas.
