Un ano despois do incendio máis grave da historia de Galicia, a aldea de Roblido, no concello da Rúa, non só chora o perdido. Entre as ladeiras queimadas da contorna de Larouco, un grupo de veciños tomou unha decisión que sorprende pola súa audacia: converter parte do seu monte queimado nun miniparque natural. A iniciativa, que nace do cansazo e do apego a unha terra que se negou a morrer do todo, choca de fronte coa fórmula tradicional de repoboación baseada en piñeiros.
A catástrofe de 2025 arrasou miles de hectáreas entre as provincias de Lugo e Ourense, deixando unha cicatriz que aínda doe. Pero en Roblido, a conversa cambiou de ton. Xa non se trata só de canto se perdeu, senón de que se quere plantar. E aí está a clave: os veciños non queren un monte uniforme e de crecemento rápido. Queren un espazo vivo, con identidade, que lembre o que había antes de que o lume o varrese todo.
### A resistencia silenciosa do sobreiro
Convén lembrar a imaxe que ofrecía a aldea hai apenas doce meses. Os montes da Rúa, Valdeorras e a comarca de Larouco eran unha mancha negra e fumegante. Os servizos de extinción traballaron durante días contra unha fronte que non daba tregua. O balance foi demoledor: falouse do peor incendio rexistrado na comunidade autónoma, cunha superficie arrasada que superou calquera precedente recente.
Pero de entre as cinzas, algo sobreviviu. Os sobreiros, esas árbores de codia grosa e carácter mediterráneo que salpican a zona, resistiron o envite das chamas como ninguén esperaba. Mentres os piñeiros, plantados no seu día para explotación madeireira, caeron como soldados de chumbo, os sobreiros aguantaron. Non é menor o dato: a súa capacidade para rebrotar tras o lume é coñecida, pero velo en directo, na túa propia aldea, marca unha diferenza abismal.
Esa resistencia inspirou o proxecto. Un matrimonio de veciños de Roblido, ambos naturais da aldea, expresábao cunha claridade meridiana durante un paseo polo miradoiro da localidade: os sobreiros son os únicos que resistiron. Frase curta, contundente, que resume unha filosofía de rexeneración que vai máis alá do puramente ecolóxico.
### Un proxecto con nome propio: o miniparque natural
A idea, segundo puido saber este xornal a través da información adiantada por La Voz de Galicia, é ambiciosa pero realista. Os veciños queren habilitar unha zona do monte queimado como miniparque natural, un espazo que sirva á vez de homenaxe ao perdido e de banco de probas para unha recuperación diferente. Nada de grandes infraestruturas; trátase de algo moito máis sinxelo e, á vez, máis profundo.
Camiñar polas sendas que rodean Roblido permite facerse unha idea do que foi aquel inferno. Os troncos negros, a terra solta, o silencio que deixou o lume. Pero tamén se ven os primeiros brotes verdes, tímidos, abríndose paso entre a desolación. A natureza, teimuda, comeza a reclamar o seu espazo. A pregunta é se os humanos saberemos acompañala ou volveremos imporlle o noso criterio.
Aí está o debate. A repoboación masiva con piñeiros, tan habitual en Galicia tras os incendios, responde a unha lóxica económica de curto prazo. Pero os veciños de Roblido expoñen outra cousa: un monte diverso, con especies autóctonas, que protexa o solo, que reteña auga e que ofreza un hábitat rico en biodiversidade. Un miniparque natural que, ademais, podería converterse nun reclamo turístico modesto pero sostible para unha comarca que necesita desesperadamente alternativas.
### O peso dun ano de lembranzas
Ninguén en Roblido esqueceu aqueles días de agosto de 2025. O fume que tiñía o ceo de laranxa, o cheiro a queimado que se instalou nas casas, a angustia de non saber se o lume
