Santiago de Compostela: o céu réndese ao Apóstolo entre luces e cor

A noite do 24 de xullo, véspera da gran festividade do Apóstolo Santiago, a capital galega volveu mirar ao ceo. E o ceo respondeu. Miles de persoas saíron á rúa para presenciar o tradicional espectáculo de fogos artificiais, un dos momentos máis agardados do programa festivo. O evento, que comezou puntualmente ás 23.30 horas, tinguíu de cores o firmamento compostelán durante algo máis de media hora.

Non é unha noite calquera. A véspera do 25 de xullo ten en Santiago un significado especial, case sagrado. E os fogos artificiais convertéronse, co paso dos anos, no pistoletazo de saída oficioso dunha xornada que mestura relixión, tradición e reivindicación. A cita, que se repite cada ano, volveu congregar a veciños e visitantes en distintos puntos da cidade, desde a Alameda ata os outeiros que rodean o casco histórico.

Un espectáculo para todos os barrios

A organización dispuxo os lanzamentos desde varios puntos estratéxicos, o que permitiu que os fogos puidesen contemplarse desde numerosos barrios e miradoiros da capital galega. Non fixo falta estar no centro para gozar do evento. Desde o Ensanche, desde a zona da Catedral ou desde os miradoiros da rolda histórica, o ceo converteuse nun lenzo compartido. A combinación da pólvora iluminada e o perfil monumental de Santiago ofreceu unha imaxe especialmente chamativa. A Catedral, iluminada, servía de pano de fondo a un despregamento de luz que se elevaba sobre as torres e as cubertas do casco antigo.

Os asistentes, moitos deles con nenos e familias ao completo, ocuparon cada recuncho con vistas despexadas. Algúns levaban horas agardando. Outros chegaron xusto no momento do inicio. Todos, con todo, compartiron o mesmo xesto: mirar cara arriba, coa cabeza inclinada e o móbil en alto. As redes sociais, como é habitual, enchéronse de vídeos e fotografías do momento. A estampa, difícil de esquecer, repetiuse en centos de perfís.

A tradición que non falla

Os fogos artificiais do Apóstolo son moito máis que un simple espectáculo pirotécnico. Son un ritual que marca o inicio da xornada grande da cidade. Unha tradición que se mantén viva malia os anos, malia os cambios na programación e malia as dificultades económicas que nalgúns casos ameazaron con recortar os actos festivos. A pirotecnia encargada este ano volveu ofrecer un traballo de calidade, cunha sucesión de cores, formas e ritmos que mantiveron a atención do público de principio a fin.

Non é menor o dato de que, a pesar da masiva afluencia de público, a xornada transcorreu sen incidentes graves. A Policía Local e os servizos de emerxencia despregaron un dispositivo especial que permitiu controlar os accesos e garantir a seguridade nas zonas de maior concentración. A organización, outro ano máis, funcionou. E iso, nunha noite como esta, non é pouca cousa.