Santiago transfórmase: O Son do Camiño como espello da industria musical global

Cando o casco histórico de Santiago de Compostela se prepara para recibir o verán, a cidade non só se enche de peregrinos. Desde este xoves, un fluxo diferente de viaxeiros inunda as súas rúas, guiados non pola cuncha de vieira, senón polas notas dun cartel internacional que converte a capital galega nun improvisado enclave do pop e o rock global. O Son do Camiño medrou ata dimensións que transcenden o meramente musical para converterse nun motor económico e social de primeira orde, e a súa edición de 2026 chega coa madurez de quen xa sabe como xestionar o éxito.

A imaxe da cidade durante estes días é a dunha urbe que se desdobra. A rutina do estudante e o paso pausado do peregrino conviven co ir e vir de miles de asistentes que portan pulseiras e miran mapas de recintos. As terrazas énchense, as reservas nos hoteis voan e o aroma a comida rápida compite co do incenso na Praza do Obradoiro. A capital galega gañouse un oco no circuíto internacional de festivais, e as consecuencias nótanse en cada recuncho do día a día compostelán.

A maquinaria dun macroevento

Detrás do pano dos concertos existe unha complexa enxeñería organizativa. A cifra de traballadores directos que mobiliza o festival —1.300 persoas entre montaxe, seguridade, hostalería e atención ao público— dá unha idea da magnitude do operativo. Lograr que un recinto destas características funcione sen incidentes require unha coordinación milimétrica entre a organización, as autoridades locais e os corpos de seguridade. É un modelo de xestión que Santiago foi perfeccionando edición tras edición, e que este ano acada unha madurez que permite mirar de ti a ti aos grandes festivais europeos sen complexos. Cada un deses empregos representa, ademais, unha inxección directa na economía local que dinamiza o sector servizos nun mes de xuño que xa non entende de tempada baixa.

O prezo da experiencia

O peto do asistente é outro campo de batalla no que se reflicten as tensións do mercado musical. Os prezos das entradas por días —87 euros o xoves, 67 o sábado— e o ‘sold out’ anunciado para o venres, xornada dedicada a Linkin Park, debuxan un mapa da demanda moi revelador. A nostalxia e o desexo de ver a bandas lendarias impóñense mesmo a un prezo que non resulta precisamente popular. Pero a pregunta que sobrevoa non é só que artistas xustifican o desembolso, senón se a escalada de prezos nos festivais está afastando ao público local en favor dun turista con maior capacidade de gasto. É un debate aberto que a organización non pode ignorar se quere manter o vínculo co territorio que lle dá nome.

A loxística dunha cita global

A preparación comeza semanas antes, pero o ritual máis visible para o seguidor é a recollida de pulseiras nos puntos habilitados. Este ano, como en edicións anteriores, El Corte Inglés convértese nun centro de peregrinación paralelo. A xestión das colas, a activación dos sistemas de pago cashless e a distribución de horarios forman parte dunha coreografía previa que xa é seña de identidade do evento. Superada esta fase, a cidade enfróntase ao reto de xestionar o fluxo de persoas: o transporte público reflícese, habilitanse aparcadoiros disuasorios e establécense cortes de tráfico. A convivencia entre a vida cotiá dos composteláns e a voráxine festivalera é, sen dúbida, o maior acto de equilibrio da cita, e a súa resolución marca o éxito ou o fracaso da convivencia cidadá durante estes días.