Cando, hai case dous anos, unha intervención telefónica nun programa de radio local se converteu en algo máis que un chanza, poucos imaxinaron que remataría en namoro. Marisa Blanco, de 75 anos, e Ramiro Seijas, de 82, celebran agora o seu segundo aniversario de parella. Ambos repiten, coa sorpresa e a emoción á flor da pel, que a radio lles cambiou a vida totalmente.
Unha chamada en broma que acendeu un vínculo real
Todo arrancou nun magacín de mediodía no que os e oíntes chaman para contar anécdotas ou lanzar mensaxes. Marisa, co humor directo de quen viviu moito en vilas da costa, decidiu “anunciarse” por teléfono. En galego dixo, entre risas: «Se hai algún avariado que lle guste…», unha frase que, traducida ao castelán, facía unha broma sobre se había algún solitario interesado. O que lembra con detalle é a resposta: «chamáronme oito». Desas oito chamadas, a que máis persistiu foi a de Ramiro.
O que seguiu non foi inmediato nin fulminante: houbo varias conversacións telefónicas, intercambio de horarios para as emisións e, finalmente, a decisión de encontrarse en persoa. Escolleron lugares con cheiro a mar: a dársena de Malpica para un primeiro paseo sosegado e as rúas de Pontedeume para outra cita posterior. Veciños e amigos, que os viron camiñar polo porto ou sentados nun banco fronte á ría, falaron dunha parella que parecía recuperar a ledicia da xuventude.
Na voz dos protagonistas repítense os mesmos ingredientes: humor, palabra e tempo compartido. Marisa resúmeo nunha frase que repetiu en máis dunha conversa: «Cambiounos a vida totalmente». A continuación, Ramiro engade, co seu ton pausado, que a compañía suaviza a cotidianidade: as comidas deixan de ser un trámite, as tardes fanse máis longas e ata a radio soa distinto porque agora comentan as cancións entre os dous.
«Se hai algún avariado que lle guste…»
A radio como lugar de encontro nunha Galicia que envellece
En moitos concellos galegos a radio segue sendo máis que un medio: continúa sendo un espazo de conversa e encontro. Os programas locais, con seccións de chamadas e mensaxes, actúan como tablóns sociais onde se anuncian festas, búscanse chalecos perdidos ou propóñense quedadas. En territorios como a Costa da Morte ou a ría de Ares, con poboación dispersa e envellecida, esa función cobra especial relevancia. Non é estraño que historias de amizade e, nalgúns casos, de romance, nazan en antena.
A historia de Marisa e Ramiro conéctase cunha necesidade social máis ampla: romper a soidade na terceira idade. Asociacións locais, clubes de xubilados e emisoras comunitarias fan un labor cotián para manter á xente activa. A anécdota ilustra como accións aparentemente pequenas —unha broma por teléfono, unha chamada devolvendo un xesto— poden abrir portas. Os profesionais de servizos sociais levan anos insistindo en que a participación e a vida relacional son determinantes para o benestar físico e mental das persoas maiores.
Tamén hai un compoñente cultural. Nos pobos costeiros, a vida pública vívese na praza, na lonxa e nas tertulias do bar; a radio prolonga iso en clave contemporánea. Cando alguén nunha pequena localidade se namora ou volve atopar compañía, a nova espállase rápido: os apelidos e as historias familiares coñezense e coméntanse na farmacia ou na panadaría. «Aquí, todo se sabe», di con sorna un amigo da parella. Pero dito con cariño: saber dos demais é, ás veces, coidarse entre veciños.
Que supón, na práctica, unha relación a esta idade
A convivencia afectiva na vellez plantexa asuntos prácticos que a parella afronta con sinxeleza. As visitas entre Malpica e
