O lume non dá tregua no sueste de Ourense. Un incendio forestal activo na parroquia de Santa María de Fumaces e A Trepa, no concello de Riós, superou este sábado as 20 hectáreas afectadas e obrigou a mobilizar un dispositivo de extinción con sete avións e un amplo contingente de medios terrestres. A proximidade das chamas ao núcleo de poboación levou, ademais, a adoptar medidas preventivas ao longo da xornada.
Un despregamento aéreo á altura da emerxencia
Sete avións sobre un mesmo fronte. A cifra fala por si soa. Poucas veces un incendio na comarca de Verín concentra tantos medios aéreos ao mesmo tempo, e ese dato permite dimensionar a dureza da tarefa que o persoal de extinción afronta na zona. Á potencia aérea súmarase un dispositivo terrestre amplo, despregado para conter un lume que, na última hora da tarde do sábado, seguía activo.
Non é menor o dato da superficie. Superar as 20 hectáreas nunha soa xornada indica un comportamento rápido do incendio, favorecido polas condicións propias do mes de agosto: monte seco, calor e, con frecuencia, vento que aviva os frontes e complica as manobras. O certo é que a combinación de medios aéreos e terrestres responde a unha regra básica da extinción: golpear o lume con todo o dispoñible antes de que creza. Demasiadas veces esa lección se aprendeu tarde.
A proximidade ás casas, motivo de máxima alerta
Á dimensión do incendio súmale a súa localización. O lume avanza polas inmediacións de Fumaces e A Trepa, e a escasa distancia entre as chamas e o núcleo de poboación activou dende o primeiro momento os protocolos de cautela. A información dispoñible apunta a que a decisión de actuar con medidas preventivas responde precisamente a esa proximidade, aínda que o seu alcance concreto aínda non está pechado.
En fogar de este tipo, con vivendas pegadas ao monte, a prioridade de calquera dispositivo é clara: primeiro a vida, despois o patrimonio. Por iso a presenza de avións anfibios descargando unha e outra vez sobre o mesmo perímetro non é un xesto aparatoso, senón a forma máis eficaz de baixar a intensidade do fronte antes de que alcance o que non debe alcanzar. Agora ben, cando as chamas se achegan a un pobo, o marxe de erro reduciuse case a cero.
Riós, monte fronteiro en pleno corazón de Verín
Convén lembrar onde arde este lume. Riós é un concello de montaña do sudeste ourensano, na comarca de Verín e no límite que fai de fronteira con Portugal, un territorio de aldeas pequenas, camiños estreitos e grandes extensións de monte. Pouca xente vive xa nas súas parroquias, e esa despoblación ten unha consecuencia directa sobre os incendios: menos ollos que detecten un fume a tempo e máis monte abandonado listo para arder cando o verán aprieta.
A parroquia de Santa María de Fumaces e A Trepa comparte con boa parte do rural galego esa condición de zona de difícil acceso, con terreo accidentado onde as labores de extinción volven lentas e pesadas. Alí está a clave de moitos veráns negros: o lume arranca lonxe de todo, crece case sen testemuñas e chega aos pobos convertido nunha ameaza seria. Que un dispositivo desta magnitude teña que despregarse precisamente un 15 de agosto, xornada festiva e de encontros familiares en toda Galicia, di bastante do momento do ano que se vive.
Agosto, o mes que nunca baixa a garda
Ninguén se sorprende xa de ver avións voltando sobre aldeas galegas en pleno agosto. O calendario de risco alto coincide coas semanas de máis calor e monte máis seco, e cada verán a escena repítese nunha comarca. O grave non é a repetición; o grave sería acostumarse a ela.
Mentres o fronte de Riós siga activo, a atención centrarase en dous obxectivos: que as chamas non ganen territorio cara ao núcleo de poboación e que a chegada de l
