Centos de mozos e curiosos congregáronse hai tres semanas nos xardíns de Méndez Núñez e na praza de María Pita en A Coruña tras viralizarse nas redes sociais a presenza de persoas que se identifican con animais, coñecidas como therians. A convocatoria, que tivo o seu momento álxido o 28 de febreiro cando apenas unha persoa vinculada a ese colectivo acudiu á quedada na praza de María Pita, desatou burlas e debates públicos que xa perderon intensidade, aínda que deixan preguntas sobre diversidade e saúde mental. A psicóloga coruñesa Alejandra Sierra pide prudencia e subliña que non todo comportamento minoritario constitúe unha enfermidade. Expertos e familias buscan agora como abordar o fenómeno entre adolescentes sen estigmatizar.
O rebumbio comezou nas redes sociais, onde fotografías e vídeos de grupos que se autodenominan therians circularon con rapidez e xeraron expectación entre estudantes e curiosos. A chegada masiva de xente a espazos céntricos da cidade alimentouse da viralidade e da tendencia a converter o excepcional en espectáculo. Non obstante, fontes consultadas insisten en que o interese mediático sobredimensionou a realidade: en A Coruña só houbo unha aparición confirmada na cita da praza de María Pita e ningunha organización formal detrás das reunións.
Para entender o fenómeno é necesario distinguir entre identificación simbólica e enfermidade. Segundo a psicóloga, moitas persoas que se recoñecen como therians fano desde unha identificación metafórica ou cultural cun animal, un proceso que adoita manifestarse na adolescencia, unha etapa de exploración identitaria. Non é un fenómeno novo: comunidades en internet relacionadas con esta autopercepción xa existían desde os anos noventa, pero permaneceron na periferia pública ata a súa recente explosión mediática.
Alejandra Sierra advirte de que a liña entre peculiaridade e patoloxía tracease polo impacto na vida cotiá. Se a persoa mantén a noción de que non é un animal e as súas relacións, estudos ou traballo non se ven deteriorados de forma significativa, a conduta non encaixa en criterios clínicos de enfermidade mental. En cambio, cando aparecen delirios, falta de conciencia ou un deterioro funcional acusado, a intervención profesional si sería pertinente.
A especialista tamén puxo o foco no contexto social no que xorden estas polémicas: un espazo público tensionado onde a desinformación e o sensacionalismo amplifican a reacción. Nas últimas semanas, asegura, reutilizáronse mitos e bulos para sementar dúbidas e alimentar o rexeitamento cara a formas de expresión que escapan á norma. Ese proceso, engade, pode agravar o estigma cara a mozos que atravesan procesos de identidade complexos.
Ante pais e educadores preocupados por adolescentes que amosan estas identificacións, os profesionais recomendan unha aproximación dialogante e sen alarmismos. Escoitar, manter espazos de confianza e observar se hai cambios significativos no rendemento escolar, no sono ou nas relacións sociais son pasos iniciais. No caso de sinais de malestar psicolóxico marcado, os expertos aconsellan consultar con orientación escolar ou cun profesional da saúde mental para avaliar a necesidade de apoio.
En A Coruña, a efervescencia das redes deixou imaxes de grupos reunidos arredor da Fonte de Méndez Núñez e anécdotas sobre personaxes que non chegaron a concretarse. A repercusión mediática contrastou coa realidade de que a maioría dos que se identifican así non buscan protagonismo público nin convocatorias multitudinarias; adoitan participar en comunidades virtuais ou encontros discretos. Ese desfase entre expectación e práctica real contribuíu á sensación de controversia inflada.
Á marxe da discusión sobre os therians, especialistas chaman a reflexionar sobre como a sociedade responde a expresións de identidade
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.