Un incendio na parroquia amoeiresa de Bóveda lembra que o perigo acecha no corazón do verán

A provincia de Ourense volveu conter a respiración este venres. Un incendio forestal activouse na parroquia de Bóveda, no concello de Amoeiro, esixindo a intervención inmediata dos medios de extinción autonómicos. Afortunadamente, a rápida actuación dos efectivos desprazados á zona conseguiu estabilizar as lapas nun prazo de apenas dúas horas, limitando os danos materiais a un perímetro moi reducido.

Poucas veces o dispositivo de emerxencias funciona coa celерidade que se esixe nos meses centrais da estación estival. E este venres, a maquinaria antincendios da Xunta de Galicia volveu pórse a proba na comarca de Ourense. Concretamente, as lapas xurdiron na parroquia de Bóveda, unha zona de Amoeiro de marcado carácter rural onde o monte segue sendo un activo fundamental para a comunidade. O aviso acendeu pasadas as tres e cuarto da tarde, un horario crítico. A esa hora da tarde, coa calor acumulada do mediodía e a baixa humidade ambiental, calquera pequeno conato pode converterse nunha catástrofe de dimensións imprevisibles se o vento decide xogar en contra.

Dúas horas de infarto no monte amoeirés

Quen percorreu algunha vez estas terras do interior galego sabe ben que a orografía non perdona. Cando o lume declarou a guerra ás árbores e á maleza de Bóveda, o operativo da Consellería de Medio Rural non tardou en mobilizarse. Ata a zona afectada desprazáronse de inmediato dous axentes forestais e catro brigadistas, encargados de trazar as primeiras liñas de defensa e atacar a fronte por terra. O traballo dos profesionais no solo resultou fundamental para acoutar o avance imparábel das lapas.

Non é menor o dato da loxística despregada por aire. Xunto ao persoal terrestre, o centro de mando enviou catro motobombas para asegurar o fornecemento de auga, ademais dun potente despregamento aéreo composto por un helicóptero e catro avións. A coordinación entre as palas de terra e as descargas de auga desde o ceo marcou a diferenza durante a tarde do venres. A columna de fume fixo visíbel desde varios quilómetros á redonda, xerando unha lóxica inquedanza entre os veciños das parroquias limítrofes do termo municipal de Amoeiro.

A batalla, non obstante, foi intensa pero curta. Cómben recordar que a rapidez da resposta institucional é o mellor escudo contra a devastación do monte galego. En torno ás cinco e cuarto da tarde, as autoridades competentes puideron confirmar que o incendio fora estabilizado. A cifra fala por si soa: apenas dúas horas de loita activa para reducir o incendio.

O equilibrio dun monte ferido

Difícil valorar o dano ecolóxico con exactitude ata que os técnicos certifiquen o terreiro queimado, aínda que os primeiros indicios apuntan a un balance afortunado. Por polo de agora, a superficie afectada polas lapas cifrouse en torno ás dúas hectáreas. Unha cantidade considerábel de arboredo e matogueira perdida, desde logo, mais infinitamente menor ás milleiros de hectáreas que carbonizaron outros incendios históricos na mesma provincia durante os peores anos de seca. Unha vez que o perímetro se deu por controlado, os medios aéreos recibiron a orde de regresar ás súas bases, quedando as labores de remate e vixilancia en mans dos efectivos terrestres para evitar os temidos reproducidos.