Unha semana sen Carmen: a esperanza aferra ao monte Segade

Cando este martes se cumpre unha semana da desaparición dunha moza de 24 anos en Lugo, a súa familia mantén unha mensaxe firme: a esperanza de atopala con vida segue intacta. O certo é que as horas pasan, mais a determinación non minguia.

Este luns, voluntarios ataviados con chalecos amarelos volveron mobilizarse. Coordinados por axentes da Policía Nacional, peitearon durante case catro horas o monte Segade, un inmenso espazo verde que os axentes dividiron en cuadrículas para non deixar ningún recuncho sen revisar. Non é menor o detalle: tamén mergulladores do mesmo corpo rastrexaron o río Miño. A imaxe da xornada protagonizaa a propia moza, nunha fotografía tomada dende un coche, cos voluntarios traballando ao fondo.

Tres días de rastrexo cidadán

Era o terceiro día consecutivo no que os voluntarios se sumaban ás labores de busca. O sábado percorreron o contorno do hipermercado onde traballa a moza. O domingo, os arredores do hospital Polusa e o ximnasio Forus. Aí está a clave: o rastrexo cidadán converteuse nun engranaxe esencial do dispositivo. Tempo de máis sen novas.

A Policía Nacional asumiu a coordinación destes grupos, organizando os batidos en zonas concretas. Este luns, o monte Segade foi o escenario. Unha zona de difícil acceso, con vexetación espesa, que requiriu un esforzo físico considerable por parte dos participantes. A cifra fala por si soa: case catro horas de busca ininterrompida.

O móbil, unha pista que non cesa

Un dos datos que máis chamou a atención durante estes días é o comportamento do teléfono móbil da moza. Segundo transcendeu, o dispositivo estivo activo durante catro días no mesmo punto, preto do río. Non parece casualidade. Ese dato, combinado co rastrexo no Miño, debuxa unha liña de investigación que os axentes non descartan.

Convén recordar que a desaparición produciuse en Lugo capital, unha cidade onde a maioría dos casos se resolven nas primeiras 48 horas. Que unha semana despois non haxa un desenlace claro introduce unha variable de incerteza que a familia afronta cunha mestura de angustia e resiliencia.

Os voluntarios, á espera de ordes

Este martes non haberá mobilización cidadá. Os voluntarios, que responderon masivamente á chamada, agardarán unha nova orde da Policía Nacional. A data está por concretar. A institución pediu paciencia e coordinación, para non interferir nas investigacións oficiais nin duplicar esforzos en zonas xa rastreadas.

Quen seguiu de preto estes días de busca sabe que a loxística non é doada. Coordinar a decenas de persoas, dividir o terreo en cuadrículas, garantir a seguridade de todos os participantes e, ao mesmo tempo, non perder o foco na investigación principal esixe un pulso firme. A Policía Nacional estáa levando con man esquerda.

A familia, mentres tanto, pediu que non cese a colaboración cidadá. A súa mensaxe é clara: manter a esperanza. Unha esperanza que se renova cada mañá, cando os voluntarios se calzan as botas e saen ao monte, e que se sostén na certeza de que, mentres haxa unha cuadrícula sen revisar, hai unha oportunidade.

Difícil imaxinar o peso deses días para quen agarda. Unha semana é moito tempo. De máis. Mais en Lugo, a solidariedade converteuse nun muro contra a desesperanza. Os chalecos amarelos seguen aí, listos para volver cando a Policía o indique. E a foto de Carmen, naquel coche, cos voluntarios ao fondo, segue a ser o símbolo dunha busca que non se detén.