Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, falta puntería sentenza Espanyol ante. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Un partido marcado pola falta de eficacia
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Que caro se paga a falta de sangue.
Este Villarreal é un equipo completo e maduro, e só con eficacia ou sendo sobresaliente o Espanyol tería tido algunha posibilidade. Foi precisamente a través da primeira que o Pafos o tumbou.
O Espanyol tivo chegadas -que non ocasións- de todas as cores na primeira metade, pero non concretou e o gol de Gerard antes do descanso foi unha estocada difícilmente reversible. Pola contra, os de Marcelino non deron puntada sen fío.
Todos os seus ataques tiñan un sentido e un destino. O segundo anotouno Moleiro, cun Espanyol buscando o gol con máis ímpeto que orde.
Decisións tácticas e momentos clave
Hoxe publica ABC unha entrevista na que o catedrático de Psiquiatría Javier García Campayo asegura que «O que máis nos fai sufrir é a necesidade de controlalo todo». No fútbol hai demasiado de azaroso e coyuntural e sería iluso que os adestradores pensasen que todo o que ocorre no verde está na súa man.
Non obstante, Marcelino non debería ser dos que padecen ese sufrimento ao que se refería García Campayo. En momentos de dificultade debe mirar ao seu banquiño e sentir unha paz interior que actúa como calmante.
O técnico deixou como suplentes a Altimira, Foyth, Parejo, Ilias, Gueye, Ayoze e Cardona. Iso é ter un plan B e o resto, nimiedades.
Manolo González optou por Urko de inicio. Deixou de lado os inventos e saíu con Roberto e Dolan.
O Espanyol decidiu non pagar os 125.000 euros que pedia o Villarreal para deixar xogar ao cedido Carlos Romero, que viña sendo o mellor do equipo. Razoable, tendo en conta que iso é o que vale o traspaso dalgúns xogadores.
No inicio, vimos un Espanyol fluído, centrado e intenso. Sorprendeu a conexión, especialmente engrasada, entre centrocampistas e dianteiros.
O Villarreal non é un deses equipos que basan o seu xogo na posesión e o partido estaba sendo periquito. Non obstante, a primeira seria tivo Gerard a pase de Buchanan, pero Dmitrovic despexou co polgar.
De ningún xeito estaba arrinconado o Espanyol, que chegou moito, pero, coa súa alma de cordeiriño, non concretou ningunha. A reticencia de Expósito a chutar e a falta de decisión de Dolan nos centros privaron aos de Manolo de ser máis letais.
E ante tanta oportunidade desaproveitada, agora si marcou Gerard Moreno. Tiro aberto coa zurda do de Santa Perpetua que rebotou nun xogador do Espanyol para sorprender a Dmitrovic. Pediu, por suposto, perdón.
Un 0-1 inxusto para pechar unha primeira parte máis branquiazul, aínda que sen premio polos seus propios méritos. É a isto a que se expón un equipo como o Espanyol ante un conxunto cuxo ritmo e calidade só están ao alcance de catro ou cinco equipos da competición.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.