Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, volta suicidio diplomacia deportiva. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Distracción e diplomacia no foco mediático
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Cando un neno aborrece unha comida, os seus pais adoitan distraelo cun xoguete para que a trague.
Cando un Goberno asediado pola corrupción necesita que a súa poboación trague o mesmo, pode recorrer á mesma técnica. Canto máis visceral sexa o xoguete, tanto maior será o seu poder de distracción sobre nenos e democracias.
En ambos os casos, o obxecto empregado importa moi pouco a pais e gobernantes, e unha vez cumprida a súa función volverase gardar no armario ou no silencio gubernamental, como o Sáhara. A diferenza é que, no primeiro caso, o beneficiario é o neno, mentres que no segundo é o Goberno.
E o problema xorde cando o prato é tan repugnante que, para crear a distracción necesaria, o pai decide incendiar a cociña.
Protestas e repercusións internacionais
A atención mediática recente centrouse nas protestas propalestinas, cada vez máis violentas, contra a Volta a España. Estas culminaron co sabotaxe e a cancelación da última etapa en Madrid, en medio do lanzamento de vallas e chinchetas aos corredores, deixando 22 policías feridos.
O gañador, Jonas Vingegaard, recibiu o seu trofeo nun podio improvisado con caixas nun aparcadoiro. Mentres a Policía denunciaba a permisividade do Goberno e Sánchez felicitaba aos manifestantes expresándolles a súa «profunda admiración», as bochornosas imaxes deron a volta ao mundo e a Unión Ciclista Internacional emitiu un duro comunicado contra o presidente por amparar estas agresións.
Diante diso, os manifestantes corearon triunfalistas: «¡Gañamos!». Cómpre preguntarse quen gañou realmente. Non os palestinos: horas despois do sabotaxe, Israel iniciou a operación Carros de Gedeón e os seus tanques irrumpiron na cidade de Gaza.
Tampouco gañou España, que resulta a maior prexudicada neste suicidio reputacional ao danar a súa mellor baza a nivel internacional: a diplomacia deportiva.
Diplomacia deportiva: unha baza en perigo
Esta é unha rama da diplomacia pública que consiste en proxectar unha imaxe positiva, formar alianzas e influír globalmente mediante o deporte, unha práctica que se remonta ás treguas olímpicas da Antiga Grecia.
O noso país é (ou era) unha superpotencia na diplomacia deportiva. Ata nos lugares máis recónditos do planeta coñécense o Real Madrid, o Barcelona e un bo número de deportistas do país.
Isto abriunos amizades, fogares, negocios e proxectos, sendo unha poderosísima ferramenta comunicativa envidiada por países moito máis poderosos en forza militar ou económica.
Segundo o último informe do Polish Institute for Sports Diplomacy, España ocupa a sexta posición na diplomacia deportiva, moi preto dun xigante como China, con trinta veces máis poboación, e adiantando potencias como Alemaña, Xapón ou India.
O informe desglosa este éxito en varios criterios e os datos son reveladores. No apartado «Uso da diplomacia deportiva polo Goberno», España nin sequera aparece, reflectindo o abandono gubernamental da súa mellor baza diplomática, pero isto queda compensado polo resto.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.