Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, mil noches Dani Martín. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O concerto de Dani Martín en Madrid
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Son días de cambio. O mundo anda convulso, canso, coma a punto de esgotarse.
Chove en Madrid, algo que non pasara desde que marchou a primavera e perdín o paraaugas. Ao final da rúa do pintor agarda o Movistar Arena, Dani Martín e as súas bodas de prata.
O madrileño celebra 25 anos dunha carreira partida en dous, primeiro con El Canto del Loco, a banda de todos, e despois en solitario. Hoxe é a segunda de moitas noites no Movistar Arena e, con todo esgotado, comeza puntual.
Soan ‘Zapatillas’ e ‘Volverá’, dous dos clásicos da banda da xente, para asegurar os primeiros aplausos. Na segunda, momento tenro (e lacrimóxeno) cando se une á banda Oliver, un rapaciño de apenas 11 anos ao que lle treman as pupilas cando empuña a guitarra.
Véncese ao pánico con determinación e lévase unha experiencia para encher de anécdotas unha vida enteira. Segue co popurrí inicial do Canto, no que soan ben ‘Canciones’, ‘A contracorriente’ e triunfa ‘Besos’.
O inicio é enerxético e rápido, suceden redobres de batería, corcheas rockeiras e miradas cómplices. Dani Martín non fala, tampouco hai nada que dicir, e dedícase a cantar cunha voz que soa (case) como cando cambiou o milenio.
Remata o bloque inicial coa balada do grupo: ‘Puede ser’, unha colección de ripos moi efectiva. O espectáculo é ‘sinxelo’; coas súas pantallas, os seus camarógrafos e as súas chamas.
Hai un par de momentos de voz en off e proxeccións pero todo se sustenta nel e na súa voz. Tras un breve fundido a negro e un «te quero» da señora da fila ao seu ¿marido?, empeza o bloque de autor.
O bloque de autor e a evolución artística
Baixan algo os decibelios e entoa ‘Cero’, a primeira que inclúe da súa carreira en solitario. Agora hai un quinteto de cordas en ‘Qué bonita la vida’, menos distorsión e as letras afirman máis cousas.
Hai menos ímpeto, menos delirio adolescente e adrenalina, máis pé na terra, canas e reflexión. O neno do Canto evidencia neste bloque intermedio o seu progreso como cantante e como persoa, afastado xa dos cabezazos do pasado.
Mantén o toque canalla, como demostran ‘Me vuelves puto loco’, ruda, e ‘Novedades Viernes’, onde se ri do mundo moderno, pero xa non é o seu único rexistro. Ao cronista gústalle especialmente a catarse de ‘Carpe Diem’, rock a medio tempo vulnerable e suicida.
Como showman, que é unha das súas grandes cualidades, amósase comedido, algo lóxico se temos en conta que serán dez datas no Movistar Arena en apenas un mes. Por momentos parece serenarse, dar un salto menos do habitual, aforrarse unha arengada.
Fai ben. Ninguén dáse conta, a ninguén lle importa aquilo que se aforra. O bloque de autor culmina con ‘Burning Man’, festiva, e entón apáganse as luces.
Intúo o final, aínda lonxe, e volven os clásicos da banda co hit máis canalla ‘La madre de José’. Fáime pensar, ¿temos todos un colega como José? ¿Quen é José no meu grupo? ¿E a súa nai? Así, a bote pronto, non sabería.
Reflexión final e discurso de Dani Martín
A segunda noite do 25 aniversario de Dani Martín prepara a súa traca final co único discurso do concerto. Sobre unha luz tenue, Martín fala sobre as cancións, a súa primeira guitarra, os amores do pasado e as arru
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.