Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Moncloa: temos un problema. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Unha tormenta perfecta na defensa nacional
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Estamos ante unha tormenta perfecta –necesidade de acción e bloqueo político– que afecta á capacidade de defensa nacional, a defensa como parte da nosa seguridade, un ben común global prioritario e necesario para manposeer a liberdade, a democracia, a xustiza, o estado de benestar e os nosos valores constitucionais.
Non parece que contar cunha defensa eficiente constitúa unha prioridade que supere ou complique o obxectivo do Goberno de ocupar A Moncloa. Este menosprezo da defensa é coherente coa falta de interese en reforzala, tanto no ámbito nacional coma no das nosas dúas alianzas fundamentais, a Unión Europea e a Alianza Atlántica, evitando o debate e utilizando medidas que xustifiquen a súa postura, aínda que resulten ineficaces e insuficientes.
Esta coherencia gobernamental mantén brechas de seguridade que se asumen con temeridade e frivolidade. Na OTAN, o Goberno rompe a solidariedade e a unidade de acción cos aliados para aumentar o orzamento de defensa e apuntalar a súa estrutura resquebrada ante a presión dos Estados Unidos de América e afirma «si, pero non» ao compromiso de aumentar o porcentaxe do PIB dedicado á defensa a un 3,5 por cento e un 1,5 o dedicado á seguridade.
Xustifica o noso presidente a súa postura cun sofisma que dá por boa a situación, cando a OTAN e a UE afirman que o que facemos hoxe e as capacidades que temos non son suficientes para defender Europa: «O despregamento das Forzas Armadas españolas no flanco leste europeo e, polo tanto, na protección de Bulgaria, Romanía, Lituania, Estonia (…), afectados polo neoimperialismo de Putin, é a mellor proba de que España é un país fiábel desde o punto de vista da Alianza Atlántica e desde o punto de vista das capacidades».
O argumento da OTAN e da UE de que as capacidades de hoxe non son suficientes supérao o presidente dicindo: «Teño unha discrepancia de fondo e é que creo que os compromisos dos aliados non se miden tanto en termos de PIB, senón en termos de capacidades e esas capacidades España as cumpre na súa totalidade».
O papel da Unión Europea e o bloqueo gubernamental
Contabilizar as capacidades de hoxe como as capacidades futuras necesarias, e agochar a evidencia de que a significativa rede de seguridade que a OTAN e a UE nos proporcionan non é suficiente fronte a posibles cisnes negros do noso eixe xeoestratégico prioritario, o eixe sur, non reduce as brechas na seguridade nacional.
Curiosamente, declara o presidente que «a realidade xeopolítica está a cambiar. Se Europa quere gañar autonomía, teremos que aumentar o noso orzamento en defensa e en seguridade». Recoñecen desde A Moncloa que o entorno estratéxico é esixente, que necesitamos autonomía estratéxica, pero pretenden manposearnos nunha situación de parálise ata o segundo semestre de 2027.
A UE, preocupada pola «realidade xeopolítica cambiante», pon en marcha o seu libro branco da defensa e o seu ‘plan de rearme’, ao que cambia o nome polo de ‘plan de alistamento 2030’, que se centra na reestruturación da industria de defensa europea, algo necesario, pero non suficiente, e que establece sistem
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.