Actualidade: un novo achado reforza a posibilidade de vida na lúa Encélado

A actualidade informativa vese marcada por novo achado que reforza a posibilidade de vida, un avance que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.

As ramificacións destes acontecementos esténdense máis alá do inmediatamente visible.

Descubrimento en Encélado

Os detalles que foron emerxendo revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

Encélado, a enigmática lúa de Saturno, acaba de dar novas ‘sinais’ de posible vida.

Un equipo internacional de investigadores, dirixido por científicos da Universidade de Oxford e do Instituto de Ciencias Planetarias en Tucson, Arizona, acaba de anunciar en Science Advances un descubrimento que suxire que o océano subterráneo de Encélado, un enorme depósito de líquido oculto baixo quilómetros de codia xeada e que contén ao redor de 20 millóns de quilómetros cúbicos de auga salgada, posúe a estabilidade a longo prazo necesaria para que a vida prospere.

Por primeira vez, os novos achados levados a cabo grazas aos datos da histórica misión Cassini da NASA, que durante máis de 10 anos explorou as lúas de Saturno e na que se desintegrou finalmente na súa atmosfera en setembro de 2017, evidencian que Encélado está a perder calor de forma significativa non só polo seu coñecido e activo polo sur, senón tamén polo seu polo norte, que se supuña inactivo.

O descubrimento supón un impulso definitivo á tese da habitabilidade deste pequeno mundo.

Ata agora, de feito, os científicos crían que a perda de calor estaba confinada á rexión do polo sur, de onde emanan espectaculares chorros de vapor de auga e partículas de xeo a través das famosas ‘franxas de tigre’, profundas fendas na superficie xeada que deixan escapar a auga subterránea.

As implicacións do novo achado son enormes.

Implicacións do Calor Interno

Se Encélado fose un corpo pasivo, unha simple bóla de xeo, a cantidade de calor que emitise sería moi reducida, e o seu océano acabaría por conxelarse.

Non obstante, descubrir que a lúa está a emitir moito máis calor do esperado é unha sinal inequívoca de que estamos ante un mundo xeolóxicamente activo.

Encélado está demasiado lonxe do Sol como para que o calor que recibe dese permita a existencia de auga líquida.

Pero o Sol non é a única fonte de enerxía capaz de obrar ese milagre.

O ‘secreto’ de Encélado reside no ‘quenteo por marea’.

A poderosa gravidade de Saturno, de feito, estira e comprime o satélite a medida que este orbita ao seu redor, o que xera unha intensa fricción interna.

É o equivalente a friccionarse as mans no inverno para quentarse, só que a escala planetaria.

É esa fricción, esa enerxía xerada pola deformación constante do interior rochoso e xeado de Encélado, a que se disipa en forma de calor e permite a existencia da auga.

Os investigadores utilizaron datos do Espectrómetro Infravermello Composto (CIRS) da nave Cassini, comparando as observacións do polo norte durante o inverno de 2005 e o verán dez anos despois, en 2015.

Ao modelar as temperaturas superficiais esperadas e cotegalas coas medicións reais, os científicos atoparon que a superficie do polo norte estaba uns 7 kelvin máis quente do que sería de esperar só polo calor solar.

Unha diferenza que só se pode explicar polo calor que se filtra desde o océano inferior a través da codia xeada.

O fluxo de calor medido, de 46 milivatios por metro cadrado (mW/m²), podería parecer pequeno, pero é comparable ás dúas terceiras partes da perda