Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Álex González: «debese. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Obsesión e método na carreira de Álex González
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Meticuloso, rigoroso, perfeccionista, Álex González non ten reparos en aceptar que, cando falamos do seu traballo como actor, utilicemos unha palabra que, en ocasións, se evita polas súas connotacións: obsesión.
«Para min non é algo negativo, ao contrario», confesa: «Obsesiónome e atopo pracer neso. Esta profesión permíteme ser obsesivo, e cando o son aprezase o resultado porque o dou todo. Eu chámoo ‘acción masiva’, xa que supón realizar unha acción moi intensa nun tempo curto. Son uns meses, logo máxino e empezas outro proceso. Pero nese periodo estás mergullado por completo no personaxe».
Ou nos personaxes, porque en ‘A sospeita de Sofía’, baseada no superventas de Paloma Sánchez-Garnica, encarna a uns irmáns xemelgos nunha trama de espionaxe e suplantación de identidade: «Ao principio eran detalles físicos os que os diferenciaban, ao final son matices nos xestos ou en como aflora o conflito emocional en cada un. Non tería sido posible sen a axuda do meu ‘coach’, Manuel Morón».
Está encantado coa visión do director, o veterano Imanol Uribe: «Soubo darlle un aire de ‘thriller’ de espías que chegará mellor ao público».
Personalidade, emocións e legado
Álex recoñece que é un home optimista: «Teño tendencia á positividade. De xeito natural e pouco forzado, rióme das cousas que acontecen ao meu arredor. E esa mirada optimista diríxoa tamén ás persoas que quero. Ademais, se teño que sinalar outros trazos da miña personalidade, diría que teño moita enerxía, moita forza».
Llevao máis con nostalxia que con orgullo, ou quizais con ambas dúas: «É unha herdanza da miña avoa materna e é unha forma de levala comigo agora que xa non está. Nalgún xeito é unha forma de renderlle homenaxe». Ao contrario, se puidese, intentaría matizar un trazo da súa forma de ser que lle leva a responder de xeito intempestivo nalgunhas situacións: «Son demasiado emocional, necesito unha mirada máis fría. Afírmame que iso débese ao meu horóscopo, Leo, que son de lume e temperamental. É certo que, no momento, reacciono máis co corazón que coa cabeza. E iso gustaríame controlalo».
Nas crises ou no día a día, Álex sabe como atopar a paz: «Meditar, pasar momentos agradables cos meus, ver o solpor, practicar algún deporte, ler… A verdade é que me resulta doado atopala porque manteño unha boa relación comigo mesmo. Estou en paz cando estou só».
Pero se hai algo que rompe ese equilibrio é a mentira: «Teño tendencia a pensar ben da xente, a confiar nos demais. Non se me ocorre que me poidan estar a enganar, pero se o descubro, entrísteme, decepcióname enormemente».
Un dos aspectos máis sorprendentes do seu carácter é o seu romanticismo: «Teño unha visión romántica da vida desde que era pequeno. Só lía poesía na adolescencia: Benedetti, Lorca, Bécquer… Iso fíxome desenvolver unha fascinación pola beleza da vida e ver o amor como algo fermoso, tamén doloroso, porque cómpre abrazalo tal e como vén. E vén con todo, co bo e co malo. A verdadeira desgraza é non saber amar».
Por esa banda, a fortuna sorríille e vive o amor xunto á doutora Camila Rojido, á que presentou nas súas redes sociais para saciar a curiosidade dos medios pola súa vida sentimental, que mantén con total discreción.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.