Os últimos acontecementos relacionados con en mans dos cidadáns xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.
Un contexto político complexo
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. As experiencias políticas extremas que caracterizan os mandatos de Pedro Sánchez son leccións que ningún cidadán español, cun mínimo apego á democracia, pode ignorar.
A mentira como método e o frentismo como táctica describen como exerceu Sánchez o poder que recibiu grazas a unha suma de voluntades compradas ao prezo da convivencia entre os españois e da estabilidade da nosa democracia.
Os cidadáns teñen diante os resultados do que sucede cando o poder democrático cae en mans desleais coas regras da concordia escritas na Constitución. Sen boa fe, sen autocontención, sen prudencia política, non hai Constitución que resista e só a existencia dun poder xudicial ben configurado pode mitigar o desastre.
Ao cidadán español non lle faltan análises dos males que afligen a España, das responsabilidades dun bipartidismo egoísta, nin da opción do socialismo antes constitucionalista pola ruptura, a revisión e a revancha.
Estamos a vivir un período de destrución de valores democráticos, que non é impune nas urnas, como se viu en Extremadura, pero que non parece mover a conciencia colectiva da sociedade española, ao menos non nun grao suficiente para asumir que é necesaria a súa propia rexeneración como suxeito político da democracia, como verdadeiro titular da súa soberanía.
Desafíos da alternancia política
Cambiar de goberno será condición necesaria, pero non suficiente, para aquilo que debería ser o gran obxectivo dunha democracia posta en risco: erradicar para sempre as causas desta volta ao frentismo incívico que está propiciando a esquerda, e que afunde as súas raíces máis aló da aparición de Sánchez, ata chegar a Rodríguez Zapatero.
Entre o activismo revanchista dalgúns e a falta de enerxía doutros, chegouse a un estado de cousas no que xa non chega con estar enfadado co goberno, senón que é necesario posuír autoestima cidadá; xa non chega con votar contra alguén, senón que é preciso asumir un compromiso co ben común.
O proceso da alternancia política sométese ao rito electoral, o único lexítimo para o cambio na titularidade do poder, pero cando un país vive crises de toda orde –moral, política, institucional– como lle sucede a España, a sociedade, é dicir, o conxunto dos cidadáns, ten un deber propio e inalienable, unha carga que pesa sobre os seus exclusivos ombreiros e non pode andar transferíndoa a un ou outro partido.
Gobére quen goberne, España necesita unha sociedade que non acepte máis mentireiros no poder, que non consinta máis discursos de dobre moral, que non acepte fins que xustifiquen os medios e que non comulgue con máis rodas de muíño só para evitar bazas á ideoloxía contraria.
A superación do sanchismo, termo que cada día se fai máis insuficiente para expresar todos os danos sufridos polo país nos últimos anos, require que os cidadáns eleven o seu nivel de esixencia aos partidos aos que votan, para non acabar convertidos no can de Paulov, reactivo aos señuelos do seu líder.
Pero ese cambio de actitude do elector co partido non será posible se os cidadáns non asumen que o que lle pasou a España nestes anos non foi un desastre natural, senón a consecuencia da decisión
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.