Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, Enrique Arnaldo: «a sociedade contemporánea. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O deporte e a literatura: un vínculo esencial
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análisis detallada. Ao principio foi o xogo. Homero cantou os xogos fúnebres de Patroclo e, desde entón, a literatura non puido sustraerse do magnetismo dese pulso entre corpo e palabra.
«A sociedade contemporánea non se pode entender sen o deporte», sostén Enrique Arnaldo, maxistrado do Tribunal Constitucional e autor de ‘O deporte na literatura‘ (Espasa), onde reivindica o deporte como categoría cultural.
O libro, presentado este luns no auditorio da Mutua Madrileña con Jorge Valdano e Santiago Segurola como padriños, traza un percorrido apaixonado polas pegadas do deporte na literatura universal: de Píndaro a Alberti, de Unamuno a Joyce Carol Oates, dos torneos do ‘Cantar de Mío Cid’ aos relatos modernos sobre fútbol ou boxeo.
Arnaldo pon de manifesto como os escritores interpretaron o fenómeno deportivo como reflexo da alma humana. «Nunca foi o deporte unha cousa propia das persoas incapaces de pensar –afirma Arnaldo–, senón daquelas que entenden que cultivar e exercitar o corpo son tarefas complementarias».
O libro parte da idea de que o deporte non é unha evasión da intelixencia, senón a súa prolongación noutro plano. Ortega formulouno con claridade cando integrou o exercicio físico no seu ideal educativo.
Reflexións de expertos e protagonistas
O resultado é un ensaio que mestura lecturas e confesións coa defensa da «sociedade deportivizada»: unha civilización que se contempla a si mesma nos estadios como antes o facía nos templos ou nos teatros.
«O espectáculo –afirma Arnaldo– sempre estivo aí. Nos primeiros Xogos Olímpicos os gregos ían tamén a contemplar, a especular, a gozar da beleza do movemento. A contemplación do exercicio, coma a dunha obra de arte, forma parte do bello. É como asistir a un cadro de Velázquez ou de Tiziano».
O xornalista deportivo Santiago Segurola, que abriu coa súa intervención a presentación ante un nutrido auditorio, asegurou que «non hai resquicios no deporte que non acepten a mirada da literatura». O deporte, engadiu, «afirma moito dun país, da sociedade, da economía, das pasións e de cada un».
Transcende ao ser humano: «Informa máis de nós e das nosas vivencias que moitas daquelas grandes artes que se postulan como parangón do esencial da vida. Este libro recolle todo iso dunha forma exhaustiva».
Nese sentido, Jorge Valdano –ex xogador, ex adestrador, a estas alturas un filósofo do fútbol– dixo que o libro de Arnaldo puxo diante del unha evidencia: «A literatura está chea de citas que poñen o deporte na dimensión que o deporte merece: ligado á cultura popular».
Valdano lembrou que durante moito tempo a intelectualidade «lle quitou o saúdo ao deporte», pero que iso comezou a cambiar, en Arxentina, co libro ‘Literatura da pelota’ (de Roberto Santoro), e en España con Manuel Vázquez Montalbán.
«Hai moita xente que non ten acceso á gran cultura e ve en Messi ou en Mbappe expresións de beleza que son capaces de apreciar e valorar, e que o deporte ofrece», dixo Valdano, e engadiu: «O fútbol sen a palabra é moi pouca cousa».
Entre xogar ao fútbol e escribir hai moitos paralelismos: «Cando un xoga ao fútbol hai un heroe, unha trama, unha incertidumbr
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.