Análise: Gallardo e o fin da ética

Os últimos acontecementos relacionados con gallardo fin ética xeraron un intenso debate na opinión pública.

Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

O xuízo e as súas implicacións políticas

Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.

A Audiencia Provincial de Badajoz ditou un sinalamento para que do 9 ao 14 de febreiro se celebre o xuízo oral na causa pola contratación do irmán do presidente do Goberno, David Sánchez Pérez-Castejón, como director da Oficina de Artes Escénicas da Deputación de Badajoz.

No proceso acúsano de prevaricación administrativa e tráfico de influencias a el mesmo e ao líder rexional socialista, Miguel Ángel Gallardo, entre outros procesados.

O feito de que Gallardo, ao que como vimos se xulgará en febreiro, sexa o candidato do PSOE ás eleccións autonómicas extremeñas que terán lugar o 21 de decembro supón, máis alá dunha torpeza electoral para o seu partido, tamén a asunción dun chan moral do entorno político do partido do Goberno que debemos denunciar.

Unha conduta publicamente sana esixe que os candidatos electorais sexan, por definición, persoas exemplares sen mácula no seu expediente que poidan concitar a vontade dos cidadáns de xeito limpo.

Esta vocación de limpeza debe promover unha responsabilidade política que protexa o cargo e, en consecuencia, afaste do mesmo a quen puido non conducirse polo mellor camiño e obrigue á súa renuncia en caso de sospeita.

Con máis razón, este principio debería aplicarse a persoas que nin sequera se presentaron.

Resulta triste e penoso asistir a como persoas elixidas se aferran aos seus estatus aínda cando non son exemplares ou non poden exercer mínimamente as súas funcións de Goberno, pero peor resulta que pretendan acceder a elas desde a súa falta de exemplaridade, como é o caso que nos ocupa.

A sinceridade, o exemplo e a asunción de responsabilidades e outros atributos que pretendemos sexan valiosos na vida dos cidadáns deben comezar por aplicarse con máis rigor se cabe nos gobernantes elixidos por estes e nas cimas dos partidos.

Neste caso, a falta de principios e de límites é un mal que aqueixa o aparato socialista desde a súa cúspide e repítese nas estructuras locais.

A virtude en política responde a regras cambiantes e ás veces caprichosas, e a xanela do conveniente parece en moitas ocasións movediza ou azarosa, pero non cabe dúbida de que os candidatos a unhas eleccións deben, polo menos, non ter contas pendentes coa xustiza.

O caso de Miguel Ángel Gallardo, sobre o que está pendente unha posible condena por delitos tan graves como o de prevaricación e o tráfico de influencias por ter creado un posto na administración a medida do irmán do que era secretario xeral do seu partido e hoxe presidente do Goberno, é un exemplo da degradación dos estándares e dos principios da decencia.

Custa asistir a este tipo de episodios nos que as intencións do líder do partido pasan por riba da ética, máltratan a esta e pretenden a súa extinción.

Non hai tanto tempo que a nova esquerda esixía un rearme moral do público no que se pretendía que calquera horizonte penal resultase mortal para unha carreira política.

Hoxe, os partidos que promovían aquel rigor nos estándares de rectitude son cómplices necesarios e apoi