A actualidade informativa vese marcada por mecánica corazón porta do Sol: centinelas, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes sucesos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
O día a día dos reloxeiros
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Viven atados ao tempo.
Cada semana, co coidado que a súa estreitez esixe, soben os corenta e tres chanzos da escada de caracol que conduce ao reloxo da Porta do Sol.
Jesús López-Terradas e os irmáns Pedro e Santiago Ortiz Rey, pertencentes á Reloxería Losada, percorren o mesmo camiño desde que en 1997 gañaron o concurso público que lles outorgou o título de reloxeiros da Real Casa de Correos.
Dende entón, son vinte e oito anos os que levan escoitando desde a súa torre, entre paredes de luz amarelenta, o lixeiro soar que delata o paso dos segundos.
Suman case tres décadas desde que as súas mans sosteñen a mecánica do corazón da Porta do Sol. «Somos reloxeiros, restauradores, reparadores», descríbense.
A súa actividade é máis frenética nestes últimos días, pero fano coa calma de quen leva décadas facendo a mesma tarefa.
«Se hai unha pequena variación, corríxese e xa está. Iso non é problema», sinala Jesús, despreocupado.
Á sala que alberga o mecanismo do reloxo, que habita neste lugar desde que Isabel II consentiu que se puidese instalar o 19 de novembro de 1866, só soben eles e, de forma ocasional, xornalistas.
Ninguén máis está autorizado, e o reloxo pasa os seus días baixo a mirada atenta de quen o coida, envellecendo baixo as súas caricias.
Para Jesús, as claves de que o mecanismo de aceiro, latón e madeira non sucumbise ao irremediable paso do tempo son a calidade, o mantemento e os constantes coidados.
O reloxo desafía o pasar dos anos e rehuye a modernidade, cun mecanismo que rexeita a introdución de arranxos modernos.
«Temos o reloxo nas mesmas condicións que cando se montou na súa orixe», conta Jesús.
Permanece conxelado noutro século desde entón, pero dando as horas cada novo amencer.
«Cando houbo un problema e houbo que levalo á tenda, desmontouse, colleuse e levou. Alí arranxouse e trouxérono. Pero é lóxico que pase, unha máquina que se tira vinte ou trinta anos a traballar noite e día, queiras ou non, de vez en cando necesita uns arranxos», lembra.
Non obstante, sostén que practicamente non houbo problemas. Os seus engrenaxes brillan pola graxa aplicada nos últimos arranxos efectuados polos reloxeiros.
A Noitevella na Porta do Sol
Eles, ademais de encargarse do seu coidado durante todo o ano, tamén son os centinelas de que o tempo pase como debe durante a noite na que o ano vello dá paso ao novo.
A madrugada do 31 de decembro, o bramido da praza trepa polas tellas do edificio e cólase na cúpula.
Cando baixa a bola fálase o silencio entre a multitude, «e cando soa a última campanada xorde un estoupido de ledicia, e iso aquí é algo moi bonito porque alégaste de que saíse ben», conta Jesús.
Presións, ningunha, a pesar de que un só segundo é suficiente para desencadear un erro.
O reloxeiro asegura que o fin de ano sucede, por xeral, sen que á cabeza acuda a posibilidade de que algo poida saír mal.
Jesús, Pedro e Santiago pasan xuntos a Noitevella, sen a celebración habitual á que a maioría está acostumada.
Fánse compañía durante o comezo da velada e hai xa décadas que non se
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.